Czujnik kontroli i zaniku faz pełni rolę zabezpieczenia: ma dopuścić do załączenia napędu tylko wtedy, gdy zasilanie trójfazowe jest prawidłowe (brak zaniku fazy, właściwe warunki pracy według funkcji danego czujnika). W typowym układzie sterowania realizuje się to przez włączenie styku wyjściowego czujnika w szereg z obwodem cewki stycznika.
Dlaczego połączenie szeregowe jest kluczowe? Ponieważ cewka stycznika ma zadziałać tylko wtedy, gdy wszystkie elementy w torze sterowania "zezwalają" na załączenie. Jeśli czujnik wykryje zanik fazy lub inny stan niedopuszczalny, jego styk zmienia stan (najczęściej rozłącza tor) i cewka nie dostaje napięcia – stycznik nie załącza, a odbiornik jest chroniony.
Odpowiedź "7 i 8" jest poprawna, bo w przedstawionych schematach z instrukcji fabrycznej to te zaciski tworzą styk przeznaczony do włączenia w obwód sterowania cewką stycznika (styk "zezwolenia").
Pozostałe propozycje są błędne, ponieważ wskazują pary zacisków, które według typowej logiki dokumentacji nie odpowiadają właściwemu stykowi wyjściowemu używanemu do rozłączania toru sterowania, albo mieszają zaciski z różnych funkcji (np. inne wejścia/wyjścia urządzenia). W praktyce taka pomyłka może spowodować brak zadziałania zabezpieczenia (stycznik załączy mimo zaniku fazy) albo odwrotnie: stycznik nie będzie się załączał mimo poprawnego zasilania.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze "prześledź" na schemacie drogę od zasilania obwodu sterowania do cewki stycznika i znajdź element, który ma ją rozłączać w stanie awarii. To właśnie jego zaciski powinny być wskazane jako para do włączenia szeregowego.
