Opis w pytaniu wskazuje na wyznaczanie punktu końcowego miareczkowania na podstawie zmian przewodnictwa roztworu w zależności od objętości dodawanego titranta. Taka detekcja PK jest charakterystyczna dla miareczkowania konduktometrycznego, czyli odmiany miareczkowania instrumentalnego, w której sygnałem analitycznym jest przewodnictwo elektryczne roztworu.
Dlaczego przewodnictwo zmienia się w trakcie miareczkowania?
Przewodnictwo zależy od liczby jonów w roztworze oraz ich ruchliwości. W miarę dodawania titranta zachodzi reakcja chemiczna, która może:
- zmniejszać liczbę jonów (np. strącanie),
- zastępować jony o dużej ruchliwości jonami o mniejszej (lub odwrotnie),
- zmieniać stopień dysocjacji i skład jonowy roztworu.
W efekcie na wykresie przewodnictwo–objętość pojawia się charakterystyczna zmiana nachylenia (załamanie), która pozwala określić PK.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Potencjometryczne – w tej metodzie PK wyznacza się na podstawie zmian potencjału (napięcia) mierzonego odpowiednią elektrodą/układem elektrod, a nie przewodnictwa.
- Amperometryczne – tu obserwuje się zmianę natężenia prądu (przy zadanym potencjale), co jest inną wielkością fizyczną niż przewodnictwo roztworu.
- Spektrofotometryczne – punkt końcowy określa się na podstawie zmian absorbancji (sygnał optyczny), typowo przy określonej długości fali, a nie na podstawie przewodnictwa.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o rodzaj miareczkowania instrumentalnego kluczowe jest rozpoznanie, jaka wielkość jest mierzona: przewodnictwo → konduktometria, potencjał → potencjometria, prąd → amperometria, absorbancja → spektrofotometria.
