U mieszkanek DPS opisano znaczną otyłość oraz trudności w wykonywaniu podstawowych czynności samoobsługowych. W takim przypadku głównym celem usprawniania psychofizycznego jest poprawa funkcji: łatwiejsze wstawanie i siadanie, sprawniejszy chód, większa tolerancja wysiłku, lepsza koordynacja oraz wzrost samodzielności w czynnościach dnia codziennego.
Odpowiedź "w kinezyterapii" jest właściwa, ponieważ kinezyterapia polega na leczeniu i usprawnianiu ruchem: ćwiczeniami ogólnousprawniającymi, wzmacniającymi, oddechowymi, równoważnymi czy nauką ergonomicznych wzorców poruszania się. To bezpośrednio przekłada się na możliwość wykonywania samoobsługi (np. ubieranie, higiena, przemieszczanie się), które przy otyłości bywają ograniczone przez mniejszą wydolność i trudności ruchowe.
Odpowiedź "w elektroterapii" jest mniej trafna: zabiegi z użyciem prądu mogą być elementem fizykoterapii, ale nie zastępują kluczowego bodźca funkcjonalnego, jakim jest ćwiczenie ruchu. Przy problemach z samoobsługą priorytetem jest odzyskanie lub poprawa sprawności, a to najczęściej wymaga aktywnego udziału w ćwiczeniach.
Odpowiedź "w treningu technicznym" nie jest standardowo kojarzona z usprawnianiem psychofizycznym w kontekście opieki nad osobą otyłą w DPS; brzmi jak trening umiejętności "technicznych" niezwiązanych bezpośrednio z ruchem i funkcją samoobsługi.
Odpowiedź "w treningu budżetowym" dotyczy gospodarowania finansami, więc nie odpowiada na problem ograniczeń ruchowych i samoobsługowych. Może być wsparciem społecznym, ale nie jest działaniem usprawniającym psychofizycznie w opisywanym sensie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się trudności w poruszaniu się lub samoobsłudze, najczęściej szukaj odpowiedzi związanej z ćwiczeniami i poprawą funkcji, a nie zabiegami biernymi czy treningami niezwiązanymi ze sprawnością.
