W metodzie Mohra oznacza się jony chlorkowe Cl- przez miareczkowanie strąceniowe (argentometryczne) roztworem zawierającym jony Ag+ (typowo z azotanu(V) srebra). Kluczowe są dwie reakcje zachodzące kolejno:
- Reakcja główna: Ag+ strąca chlorki w postaci trudno rozpuszczalnego osadu AgCl. Dopóki w roztworze są obecne Cl-, dodawane Ag+ będzie zużywane przede wszystkim na tworzenie AgCl.
- Reakcja wskaźnikowa: po zużyciu Cl- pojawia się niewielki nadmiar Ag+, który może reagować ze wskaźnikiem – jonami chromianowymi CrO42-. Powstaje osad Ag2CrO4, którego barwa jest wyraźnym sygnałem punktu końcowego.
Dlatego równanie 2Ag+ + CrO42- → Ag2CrO4↓ najlepiej opisuje etap, który w praktyce służy do zauważenia końca miareczkowania.
Pozostałe propozycje nie pasują do metody Mohra:
- Równowaga 2CrO42- + 2H+ <> 2HCrO4- dotyczy przemian form chromianu zależnych od pH. To ważne zagadnienie, ale nie jest reakcją identyfikującą punkt końcowy przez strącenie osadu srebra.
- Równowaga 2HCrO4- <> Cr2O72- + H2O opisuje tworzenie dwuchromianów, również związane z pH, a nie z miareczkowaniem chlorków jonami Ag+.
- Reakcja 2Ag+ + 2OH- → Ag2O↓ + H2O prowadzi do osadu tlenku srebra(I) w środowisku zasadowym. Nie jest to wskaźnikowy efekt metody Mohra i nie służy do oznaczania Cl-.
Wskazówka egzaminacyjna: w metodach strąceniowych szukaj równania, które wiąże się z wyraźną zmianą obserwowalną (np. barwny osad) pojawiającą się dopiero po zużyciu analitu.
