KWALIFIKACJA BUD11 - STYCZEŃ 2019 (test 2)

PYTANIE NR 9.
Z wymiarowania na pokazanym rzucie poziomym fragmentu mieszkania wynika, że powierzchnia sufitów w pokoju i w garderobie łącznie wynosi
Ilustracja przedstawia rzut poziomy fragmentu mieszkania, który jest częścią egzaminu zawodowego dla technika robót
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Aby wyznaczyć łączną powierzchnię sufitów, z rzutu poziomego odczytuje się wymiary pokoju i garderoby, oblicza pole każdego pomieszczenia (z uwzględnieniem ewentualnych wnęk) i sumuje wyniki.
Otrzymana suma pól dla obu pomieszczeń wynosi 17,73 m2.

Pełne wyjaśnienie:

"Powierzchnia sufitu" dla pomieszczenia o typowym stropie (bez skosów) odpowiada polu rzutu poziomego tego pomieszczenia, czyli w praktyce jest taka sama jak pole podłogi liczone na rzucie. Dlatego rozwiązanie polega na wykonaniu obmiaru powierzchni dwóch wskazanych pomieszczeń: pokoju oraz garderoby.

Kroki postępowania:

  • Odczytaj z rysunku wszystkie wymiary potrzebne do obliczenia pola pokoju i garderoby (zwykle długość i szerokość, a przy kształcie złożonym także wymiary wnęk lub odcinków podziału).
  • Wyznacz pole każdego pomieszczenia. Dla prostokąta jest to iloczyn boków. Jeśli kształt jest nieregularny, rozbij go na prostsze figury (np. prostokąty), policz pola cząstkowe i dodaj/odejmij je zgodnie z geometrią.
  • Zadbaj o poprawne jednostki: wymiary z rysunku muszą być w metrach, aby pole wyszło w m2. Jeżeli wymiary podano w cm lub mm, wykonaj przeliczenie przed obliczeniem pola.
  • Zsumuj pola: pole sufitu pokoju + pole sufitu garderoby.

W tej sytuacji prawidłowy wynik sumy pól dla dwóch pomieszczeń to 17,73 m2.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Zwykle wynikają z typowych pomyłek obmiarowych: policzenia tylko jednego pomieszczenia, zgubienia fragmentu kształtu (np. wnęki), błędnego odczytu wymiaru albo pomylenia jednostek (np. potraktowania cm jako m). Zdarza się też dodanie powierzchni innych pomieszczeń z rzutu, co sztucznie zawyża sumę.

Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi wykonaj szybki "test sensowności" (czy metraż odpowiada mniej więcej wielkościom pomieszczeń z rzutu) oraz sprawdź, czy na pewno policzono dwa pomieszczenia i czy wszystkie wymiary zostały ujęte.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Najczęściej przyjmuje się, że powierzchnia sufitu = pole pomieszczenia na rzucie (tak jak pole podłogi). Odczytaj wymiary, przelicz na metry, policz pole (dla prostokąta: długość × szerokość), a przy kształcie złożonym rozbij na prostsze figury i zsumuj.
W typowym pomieszczeniu ze stropem poziomym sufit i podłoga mają ten sam obrys w rzucie, więc mają tę samą powierzchnię. Różnice pojawiają się dopiero przy skosach, podciągach lub obniżeniach, ale wtedy zadanie powinno to wyraźnie opisać.
Najpewniej jest podzielić kształt na 2–3 prostokąty, policzyć każde pole osobno i dodać. Alternatywnie można policzyć pole dużego prostokąta obejmującego całość i odjąć pole "brakującej" wnęki. Klucz to kompletne odczytanie wymiarów z rysunku.
Wymiary muszą być w metrach. Jeśli rysunek podaje wymiary w cm lub mm, przelicz je na metry przed obliczaniem pola. Przykładowo 350 cm to 3,50 m, a 3500 mm to też 3,50 m. Dopiero potem licz pole w m2.
To zależy od przyjętej zasady obmiaru w zadaniu: czasem liczy się po świetle (wymiar wewnętrzny), a czasem inaczej. W testach zwykle wymiary na rzucie są już podane tak, aby dało się policzyć jednoznacznie. Jeśli są wątpliwości, szukaj wymiarów wewnętrznych pomieszczeń.
Zrób checklistę: (1) policzone pole pokoju, (2) policzone pole garderoby, (3) dopiero suma. Dobrą praktyką jest zapisanie dwóch wyników cząstkowych i ich dodanie na końcu. Wtedy łatwiej też wychwycić nielogicznie mały lub duży metraż.
Najczęściej wtedy, gdy przez pomyłkę doliczysz powierzchnię korytarza lub innego fragmentu mieszkania, weźmiesz wymiary zewnętrzne zamiast wewnętrznych albo potraktujesz wnękę jako część pola. Zawyżenie daje też błąd jednostek (np. pomylenie cm z m).
Jeśli na rzucie są podane wymiary liczbowe, skala nie jest potrzebna do samych obliczeń. Skala ma znaczenie wtedy, gdy wymiary nie są opisane i trzeba je odczytać z długości na wydruku. W zadaniach testowych zwykle bazuje się na wymiarowaniu, nie na mierzeniu linijką.
Typowe błędy to: brak przeliczenia jednostek, policzenie pola z dwóch niepasujących wymiarów, pominięcie wnęki lub jej podwójne doliczenie, a także nieuwzględnienie, że pytanie dotyczy sumy dwóch pomieszczeń. Pomaga rozbicie na proste figury i kontrola wyniku "na oko".
Umiejętność obmiaru z rysunku wspiera planowanie robót i rozliczenia: pozwala ocenić zakres prac przygotowawczych, porównać przedmiar z rzeczywistym stanem oraz lepiej rozumieć dokumentację. To także element kontroli ilości robót i współpracy z innymi branżami na budowie.
info

Około 42% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. trudne

Źródła:

  • Wikipedia (PL): "Pole powierzchni" (wzory na pola figur płaskich) https://pl.wikipedia.org/wiki/Pole_powierzchni - dostęp 2026-03-02
  • Wikipedia (PL): "Prostokąt" (własności i pole prostokąta) https://pl.wikipedia.org/wiki/Prostok%C4%85t - dostęp 2026-03-02

Materiały:

  • Podręcznik do rysunku budowlanego (rzuty i wymiarowanie)
  • Zbiór zadań z obmiaru robót budowlanych (powierzchnie i kubatury)
  • Materiały szkolne z matematyki: pola figur płaskich i jednostki

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego