Pomiar tachimetryczny w praktyce geodezyjnej polega na szybkim, jednoczesnym pozyskiwaniu danych sytuacyjnych (położenie w planie) i wysokościowych (rzędna/ różnica wysokości) punktów terenowych przy użyciu instrumentu mierzącego kąty oraz odległość.
Dlaczego poprawne jest "Biegunową i niwelacji trygonometrycznej"?
W części sytuacyjnej tachimetria typowo opiera się na metodzie biegunowej: z jednego stanowiska wyznacza się kierunek (kąt/azymut) oraz odległość do punktu, a następnie oblicza jego położenie. W części wysokościowej, ponieważ wykorzystuje się obserwacje kątowe (np. kąt pionowy) i odległości, naturalnym sposobem jest niwelacja trygonometryczna, czyli wyznaczanie różnic wysokości z zależności trygonometrycznych.
Dlaczego pozostałe zestawy są niepoprawne?
- "Ortogonalną i niwelacji geometrycznej" – metoda ortogonalna jest metodą sytuacyjną, ale nie jest typowym podstawowym ujęciem tachimetrii; dodatkowo niwelacja geometryczna to klasyczna niwelacja z łatami, niezależna od obserwacji kątowo‑odległościowych tachimetru.
- "Biegunową i niwelacji geometrycznej" – łączy poprawną metodę sytuacyjną z wysokościową metodą, która z definicji bazuje na celowych w przód/w tył i nie jest elementem standardowego pomiaru tachimetrycznego (który wykorzystuje kąty i odległość).
- "Ortogonalną i niwelacji trygonometrycznej" – zawiera poprawny sposób wyznaczania wysokości dla tachimetrii, ale sytuacyjnie sugeruje metodę ortogonalną zamiast typowej metody biegunowej stosowanej przy pomiarach tachimetrem.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "tachimetryczny", szukaj pary: plan z kątów i odległości (biegunowa) + wysokość z kątów pionowych/odległości (trygonometryczna). To pomaga odróżnić tachimetrię od klasycznej niwelacji geometrycznej wykonywanej osobnym tokiem pomiarowym.
