Najpierw wyznacza się prąd obciążenia odbiornika jednofazowego z danych znamionowych:
I = P/U, więc dla P = 3 kW = 3000 W oraz U = 230 V otrzymujemy I ≈ 3000/230 ≈ 13 A.
Wkładka topikowa ma zabezpieczać przewody przed skutkami przeciążeń i zwarć, dlatego jej prąd znamionowy powinien być dobrany tak, aby:
- nie wyłączała obwodu podczas normalnej pracy (czyli była nieco większa od prądu roboczego),
- jednocześnie zapewniała funkcję ochronną w razie przeciążenia i zwarcia.
Najmniejszą typową wartością znamionową większą od ok. 13 A jest 16 A.
Klasa gG oznacza wkładkę ogólnego przeznaczenia, przeznaczoną do ochrony obwodów (w tym przewodów) zarówno przy przeciążeniach, jak i zwarciach. To odpowiada treści pytania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- aR 16 A – wkładki aR są kojarzone z ochroną elementów półprzewodnikowych i zwykle nie realizują pełnego zakresu ochrony przeciążeniowej przewodów; sam prąd 16 A nie wystarcza, jeśli typ wkładki jest nieadekwatny do celu.
- aM 20 A – wkładki aM są typowo dobierane do obwodów silnikowych (z dużymi prądami rozruchowymi) i nie są standardowym wyborem do ochrony przewodów zasilających stałe obciążenie rezystancyjne, jak bojler. Dodatkowo 20 A może być zbyt duże jako "najmniejsze" zabezpieczenie dla prądu ok. 13 A.
- gB 20 A – nawet jeśli oznaczenie sugeruje wkładkę "ogólną", w praktyce kluczowe jest, by dobrać powszechnie stosowaną charakterystykę do ochrony przewodów oraz nie zawyżać prądu znamionowego. 20 A nie jest najmniejszą właściwą wartością przy obciążeniu ok. 13 A.
Wskazówka egzaminacyjna: w takich zadaniach niemal zawsze trzeba wykonać szybkie obliczenie I = P/U, a potem wybrać najbliższą wyższą wartość znamionową zabezpieczenia i typ odpowiadający ochronie przewodów (zwykle gG).
