Na schemacie przyrząd pomiarowy (omomierz) jest włączony między styk ochronny (PE) we wtyczce urządzenia a metalową obudowę tego urządzenia. Taki układ nie mierzy napięcia ani nie "szuka przebicia", tylko sprawdza, czy istnieje ciągłe połączenie ochronne pomiędzy zaciskiem PE a dostępnymi częściami przewodzącymi.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "Przerwę w przewodzie ochronnym urządzenia wykonanego w I klasie ochronności." Urządzenia klasy I mają izolację podstawową oraz obowiązkowe połączenie obudowy z przewodem PE. Gdy przewód ochronny jest przerwany (albo ma bardzo duży opór), omomierz pokaże brak ciągłości, co oznacza, że w razie uszkodzenia izolacji podstawowej obudowa może znaleźć się pod napięciem zasilania i stanowić realne zagrożenie porażeniowe.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne z powodu niedopasowania rodzaju usterki do metody pomiaru:
- "Przebicie izolacji przewodu neutralnego urządzenia elektrycznego." – przebicia izolacji nie wykrywa się pomiarem ciągłości PE–obudowa. Do oceny izolacji stosuje się pomiar rezystancji izolacji (typowo między żyłami czynnymi a PE/obudową), wykonywany innym przyrządem i innym sposobem podłączenia.
- "Przebicie izolacji przewodu fazowego urządzenia elektrycznego." – analogicznie: to zagadnienie dotyczy izolacji żył czynnych, a nie ciągłości przewodu ochronnego. Omomierz między PE a obudową nie daje wiarygodnej informacji o stanie izolacji L względem obudowy.
- "Przerwę w przewodzie ochronnym urządzenia wykonanego w III klasie ochronności." – urządzenia klasy III są zasilane bardzo niskim napięciem SELV/PELV i co do zasady nie wymagają (i zwykle nie posiadają) przewodu ochronnego PE jak w klasie I, więc taki układ pomiarowy nie jest typowym testem dla klasy III.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw spójrz, między jakimi punktami jest wpięty miernik. Jeśli miernik jest między PE a obudową, prawie zawsze chodzi o ciągłość połączenia ochronnego, a nie o izolację.
