Nadciśnienie tętnicze rozpoznaje się na podstawie wartości ciśnienia skurczowego (pierwsza liczba) i rozkurczowego (druga liczba) wyrażonych w mm Hg. W praktyce klinicznej jako klasyczny próg rozpoznania w pomiarze gabinetowym przyjmuje się wartości ≥140 mm Hg dla skurczowego oraz/lub ≥90 mm Hg dla rozkurczowego. Oznacza to, że wynik 140/90 mm Hg spełnia kryterium rozpoznania.
Odpowiedź "130 / 85 mm Hg" jest typowym wynikiem podwyższonym, ale nie stanowi progu rozpoznania nadciśnienia w pomiarze gabinetowym; często bywa kojarzony z kategorią "wysokie prawidłowe" lub z innymi kontekstami (np. cele leczenia u części chorych). Odpowiedź "120 / 80 mm Hg" odpowiada wartościom uznawanym powszechnie za prawidłowe, więc nie może być granicą rozpoznania nadciśnienia. Z kolei "135 / 60 mm Hg" jest nietypowym zestawieniem (podwyższone skurczowe przy niskim rozkurczowym) i nie odpowiada standardowemu progowi 140/90; w praktyce taki wynik wymagałby oceny w szerszym kontekście, ale sam w sobie nie jest definicją nadciśnienia.
W opiece nad osobą starszą ważne jest też, aby pamiętać o jakości pomiaru: odpowiedni mankiet, kilkuminutowy odpoczynek, brak rozmowy w trakcie, podparcie pleców i ręki oraz wykonanie powtórzeń. Pojedynczy pomiar bywa obciążony błędem, dlatego interpretacja powinna uwzględniać serię wyników i ewentualne zalecenie pomiarów domowych lub całodobowych, jeśli personel medyczny tego wymaga.
