W terapii zajęciowej (ergoterapii) punktem odniesienia jest funkcjonowanie pacjenta w codziennych aktywnościach. W przypadku niewydolności i schorzeń układu krążenia ograniczenia dotyczą często tolerancji wysiłku, duszności, męczliwości oraz potrzeby kontrolowania obciążenia. Z tego powodu kluczowym zadaniem ergoterapii jest przystosowanie chorego do wykonywania czynności codziennych tak, aby utrzymać lub odzyskać możliwie największą samodzielność.
Odpowiedź "wykonywania czynności codziennych." jest trafna, ponieważ obejmuje praktyczne cele terapii zajęciowej, takie jak:
- trening ADL/IADL (higiena, ubieranie, przygotowanie posiłku, organizacja aktywności),
- uczenie strategii energooszczędnych (planowanie przerw, podział zadania na etapy),
- adaptacja środowiska i doboru sprzętu pomocniczego, aby zmniejszać nadmierne obciążenie,
- kształtowanie bezpiecznych nawyków wykonywania aktywności w domu.
Pozostałe propozycje nie są najlepszym opisem głównego zadania ergoterapii w tej grupie pacjentów:
- "nawiązywania kontaktów społecznych." – to ważny obszar funkcjonowania, ale nie stanowi specyficznego, wiodącego celu wynikającego z ograniczeń krążeniowo-oddechowych; częściej jest celem treningu kompetencji społecznych lub interwencji psychospołecznych.
- "akceptacji własnej niepełnosprawności." – odnosi się przede wszystkim do wsparcia psychologicznego i pracy nad postawą wobec choroby; może towarzyszyć rehabilitacji, jednak nie definiuje istoty ergoterapii, która koncentruje się na aktywności i uczestnictwie.
- "alternatywnych form komunikacji." – dotyczy obszaru zaburzeń komunikacji (np. neurologicznych), a nie typowych potrzeb wynikających z niewydolności i chorób układu krążenia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się terapia zajęciowa/ergoterapia, najczęściej poprawna odpowiedź dotyczy samodzielności w aktywnościach dnia codziennego, adaptacji oraz praktycznego usprawniania funkcjonowania.
