W tego typu zadaniach celem jest policzenie zapotrzebowania netto na dany komponent, czyli ile sztuk trzeba jeszcze pozyskać (zamówić), aby móc zrealizować zlecenie.
Krok 1: zapotrzebowanie brutto
Najpierw ustala się, ile sztuk komponentu jest potrzebne do wykonania zamówienia. Dla kół tylnych zależność jest prosta: 1 rower wymaga 1 tylnego koła. Zatem dla 1 000 rowerów zapotrzebowanie brutto wynosi 1 000 szt. tylnych kół.
Krok 2: uwzględnienie dostępności
Następnie uwzględnia się, co firma już ma lub wkrótce będzie mieć bez składania nowego zamówienia. W zadaniu są to dwie pozycje:
- stan zapasów (ile kół jest fizycznie na magazynie),
- produkcja w toku (ile kół jest już rozpoczętych/na etapie wytwarzania i będzie dostępnych do realizacji zamówienia).
Krok 3: zapotrzebowanie netto
Stosuje się zasadę: netto = brutto − (zapas + WIP). Po odjęciu ilości dostępnych z zapasów i produkcji w toku pozostaje niedobór, czyli liczba sztuk do zamówienia. Z danych użytych w zadaniu wynika, że brakująca ilość to 400 szt.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
Odpowiedzi 100, 200 i 300 szt. zwykle wynikają z pominięcia jednej ze składowych (np. nieuwzględnienia produkcji w toku) albo z błędnego odczytu danych z tabeli/ilustracji. Inną częstą pomyłką jest przyjęcie niewłaściwej zależności na wyrób (np. traktowanie zadania jakby dotyczyło wszystkich kół zamiast tylko tylnych).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zapisz sobie krótki wzór i podstaw wartości w sztukach. To ogranicza ryzyko pomyłki znaku (minus/plus) i przeoczenia którejś danej.
