W zadaniu podano jedno kryterium decyzyjne: minimalizacja całkowitego kosztu na sztukę, rozumianego jako suma kosztu produkcji i kosztu serwisu.
Dlatego dla każdego wariantu należy policzyć koszt całkowity:
- Technologia A: koszt produkcji wynosi 2000 zł/szt. W treści nie podano dodatkowego wzrostu kosztu serwisu dla A, więc w porównaniu wariantów przyjmujemy, że dodatkowy koszt serwisu dotyczy wyłącznie B. Zatem koszt całkowity A = 2000 zł/szt.
- Technologia B: koszt produkcji wynosi 1500 zł/szt., ale mniej niezawodna technologia zwiększa koszt serwisu o 1000 zł/szt. Zatem koszt całkowity B = 1500 + 1000 = 2500 zł/szt.
Porównanie jest jednoznaczne: 2000 zł/szt. < 2500 zł/szt., więc rozwiązaniem minimalizującym koszt całkowity jest "Technologię A".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Technologię B" jest kusząca, jeśli patrzy się wyłącznie na koszt produkcji (1500 zł), ale po doliczeniu kosztu serwisu staje się droższa.
- "Wybór zależy od innych czynników" jest niezgodne z poleceniem: zadanie z góry wskazuje kryterium (koszt całkowity), więc dodatkowe czynniki nie są tu potrzebne do udzielenia odpowiedzi.
- "Nie można wybrać żadnej z tych technologii" jest nieuzasadnione, bo dane pozwalają obliczyć koszty i wybrać tańszy wariant.
W praktyce inżynierskiej to prosta forma myślenia o kosztach cyklu życia: nawet jeśli technologia jest tańsza w produkcji, może generować wyższe koszty późniejsze (serwis, przestoje, reklamacje). Na egzaminie zawsze warto najpierw sprowadzić problem do porównywalnych liczb "na sztukę" i dopiero wtedy wskazać wariant minimalny.