Aby obliczyć całkowity koszt składników dania, trzeba policzyć koszt każdego składnika osobno, a potem je zsumować. Wynika to bezpośrednio z definicji kosztu jednostkowego: jeśli koszt wynosi np. "zł/g", to koszt w złotych otrzymujemy dopiero po przemnożeniu przez liczbę gramów.
Poprawna metoda: dla każdego wiersza tabeli liczysz koszt cząstkowy jako ilość × koszt jednostkowy, a na końcu dodajesz wszystkie koszty cząstkowe. To jest standardowa kalkulacja surowcowa (food cost) dla receptury.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne:
- "Dodaj wszystkie koszty jednostkowe." – suma stawek (zł/g) nie jest kosztem w złotych i nie uwzględnia, że jednego składnika jest więcej, a innego mniej.
- "Dodaj ilości wszystkich składników, a następnie pomnóż przez średni koszt jednostkowy." – średnia cena bez ważenia ilościami może zafałszować wynik (składnik droższy, ale w małej ilości, nie powinien tak samo wpływać jak tani w dużej ilości).
- "Oblicz średnią ilość składników i pomnóż przez ich średni koszt jednostkowy." – podwójne uśrednianie dodatkowo pogarsza wynik, bo zaciera różnice między składnikami i prowadzi do wartości niepowiązanej z realnym kosztem receptury.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj jednostki. Jeśli w danych masz "zł/g" oraz "g", to dopiero ich iloczyn daje "zł", a suma iloczynów da koszt całkowity.