Konik tokarki pociągowej (zespół zwany też konikiem) jest elementem ustawianym na łożu tokarki po stronie przeciwnej do wrzeciennika. Jego podstawową rolą jest podparcie obrabianego przedmiotu – szczególnie długich wałków – aby ograniczyć ugięcie i drgania podczas toczenia. W praktyce konik współpracuje z kłem (stałym lub obrotowym) albo może służyć do mocowania narzędzi (np. wiertła, rozwiertaka) w tulei.
Na rysunkach technicznych i ilustracjach tokarki konik zwykle rozpoznaje się po kilku cechach:
- położenie na łożu tokarki i możliwość przesuwu wzdłuż prowadnic,
- korpus o zwartej bryle, często z widoczną podstawą zaciskową,
- pinola/tuleja wysuwana i cofana (często pokazana jako wysunięty walcowy element),
- pokrętło lub dźwignia służąca do wysuwu pinoli oraz zaciski blokujące.
Odpowiedź "D" wskazuje właśnie taki zespół – element przeznaczony do podparcia detalu i/lub prowadzenia narzędzia osiowo względem przedmiotu.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ przedstawiają inne typowe zespoły tokarki lub elementy, które nie spełniają funkcji konika. Częstym źródłem pomyłek jest mylenie konika z suportem (zespół posuwów i mocowania noża) albo z elementami wrzeciennika/uchwytu, które odpowiadają za napęd i zamocowanie detalu od strony wrzeciona. W zadaniach obrazkowych warto zawsze szukać na ilustracji elementu, który ma cechy: przesuw po łożu + pinola wysuwana w osi toczenia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli na rysunku widać walcową tuleję wysuwaną współosiowo z przedmiotem oraz pokrętło z tyłu zespołu, to bardzo często jest to właśnie konik.
