W układach sterowania przekaźnikowego często stosuje się samopodtrzymanie (podtrzymanie zasilania cewki po krótkim impulsie załączenia). Realizuje się je przez zestyk pomocniczy elementu, który po zadziałaniu zamyka się i przejmuje "trzymanie" obwodu.
Jeżeli na schemacie zaznaczony jest zestyk K1, który jest częścią toru zasilania cewek (K1 i K2), to jego rola polega na tym, że po zadziałaniu K1 zapewnia dalsze zasilanie (podtrzymanie) cewek, nawet gdy sygnał chwilowy (np. przycisk START) przestaje działać. Taki zestyk bywa włączony równolegle do przycisku załączającego, aby po puszczeniu przycisku obwód nadal był zamknięty przez zestyk K1.
Odpowiedź "podtrzymanie zasilania cewek przekaźników K1 i K2" pasuje do tej funkcji: układ utrzymuje stan załączenia do momentu przerwania toru przez element STOP lub inny warunek.
Pozostałe propozycje są typowymi "pułapkami":
- "wyłączenie zasilania…" odpowiadałoby stykowi rozwiernemu (NC) w torze STOP albo stykowi, który odcina zasilanie po zadziałaniu – to inna logika niż samopodtrzymanie.
- "włączenie zasilania…" bardziej pasuje do elementu inicjującego (START) lub do styku, który dopiero po spełnieniu warunku załącza cewkę, ale niekoniecznie ją podtrzymuje po zaniku impulsu.
- "blokowanie jednoczesnego załączenia…" opisuje blokadę wzajemną (np. w układach rewersyjnych), zwykle realizowaną stykami NC drugiego stycznika włączonymi w szereg z cewką – to inna funkcja niż typowe podtrzymanie.
Na egzaminie warto szukać w schemacie: (1) elementu chwilowego START, (2) elementu STOP w szeregu, (3) styku pomocniczego równoległego do START – to właśnie najczęściej tor samopodtrzymania.
