Wymóg z art. 18 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 dotyczy identyfikowalności (traceability), czyli zdolności do prześledzenia żywności i surowców na etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji. W praktyce oznacza to zasadę "jeden krok wstecz – jeden krok do przodu": przedsiębiorca ma umieć wskazać, od kogo otrzymał surowiec oraz (w razie potrzeby) komu go przekazał.
Dlatego przy dostawie mąki musisz posiadać dane umożliwiające jednoznaczne powiązanie surowca z konkretnym źródłem i dostawą, czyli nazwę i adres dostawcy oraz oznaczenie partii (lub inne oznaczenie identyfikacyjne dostawy). Takie informacje mogą wynikać np. z dokumentów handlowych i oznakowania opakowań, ale przepis nie narzuca jednej, obowiązkowej nazwy dokumentu.
- Certyfikat ISO dotyczący systemu zarządzania nie zastępuje identyfikowalności konkretnej partii mąki. Nawet jeśli dostawca ma certyfikowany system, nadal potrzebujesz danych o tej konkretnej dostawie.
- Deklaracja zgodności jako rzekomo obowiązkowy dokument jakości nie wynika wprost z art. 18. Identyfikowalność to przede wszystkim możliwość wskazania dostawcy i identyfikatora produktu/partii, a nie posiadanie jednego dokumentu o stałej nazwie.
- Certyfikat zdrowotny od lekarza weterynarii nie jest typowym dokumentem dotyczącym mąki i nie realizuje celu "jeden krok wstecz – jeden krok do przodu". Może dotyczyć innych obszarów, ale nie jest podstawową informacją identyfikowalności dla takiego surowca.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie odwołuje się do art. 18 i identyfikowalności, szukaj odpowiedzi o danych "kto dostarczył?" i "co dokładnie dostarczono (partia)?" – a nie o certyfikatach potwierdzających jakość jako systemowo pojętą cechę produktu.
