Rozdzielczość w dpi (punkty na cal) dobiera się w praktyce tak, aby uzyskać wystarczającą szczegółowość obrazu przy racjonalnym rozmiarze pliku i sprawnym przetwarzaniu w RIP. W druku dla większych formatów działa zasada: im większa powierzchnia wydruku i typowo większa odległość oglądania, tym mniejsza wymagana rozdzielczość.
Dla powierzchni 3 m2 (np. 1 m × 3 m) zalecenia drukarni wskazują wartość 100 dpi. Jest to kompromis: obraz jest nadal wystarczająco ostry przy typowej odległości oglądania kilku metrów, a jednocześnie plik nie staje się niepotrzebnie "ciężki".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- 72 dpi – to wartość często kojarzona z grafiką ekranową, ale w praktycznych tabelach zaleceń dla około 3 m2 bywa zbyt niska i jest częściej spotykana przy większych powierzchniach (gdy odbiór detalu jest z większej odległości).
- 50 dpi – zwykle stosowane przy bardzo dużych formatach (np. ekspozycjach oglądanych z daleka). Dla 3 m2 mogłoby powodować widoczną pikselozę i utratę szczegółów.
- 120 dpi – to rozdzielczość właściwa raczej dla mniejszych formatów (większa szczegółowość, bliższa odległość oglądania). Dla 3 m2 może nie dać widocznej poprawy jakości, a zwiększy rozmiar pliku i obciążenie procesu przygotowania/naświetlania/RIP.
Wskazówka egzaminacyjna: uważnie rozróżniaj powierzchnię od wymiarów. Powierzchnia 3 m2 nie oznacza 3 m × 3 m, tylko dowolny format dający łącznie 3 m2 (np. 1 m × 3 m). To kluczowe, aby dobrać właściwy poziom dpi z zaleceń drukarni.
