W kosztorysowaniu i przedmiarowaniu jednostka obmiaru musi odpowiadać temu, co jest faktycznie "mierzone" i rozliczane w danym rodzaju robót. Dla ław fundamentowych betonowych kluczowym rezultatem robót jest ilość ułożonej mieszanki betonowej, czyli objętość betonu. Z tego powodu KNR 2-02 oraz praktyka sporządzania przedmiarów i kosztorysów przyjmują jednostkę m3.
W praktyce objętość ławy wyznacza się z geometrii elementu, np. jako iloczyn: długość × szerokość × wysokość. Ta wartość w m3 stanowi podstawę do ustalenia nakładów materiału (betonu), robocizny i sprzętu (np. wbudowania i zagęszczenia).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- kg – kilogram jest typową jednostką dla stali zbrojeniowej (masa prętów), a nie dla robót betonowania ław.
- m2 – metr kwadratowy stosuje się zwykle do powierzchni, np. deskowań, izolacji lub robót wykończeniowych. Beton w ławie rozlicza się jako bryłę (objętość), nie jako powierzchnię.
- t – tona także odnosi się do masy (np. większych ilości stali), a nie do ilości betonu w ławie fundamentowej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści występuje betonowanie elementu o określonej szerokości i wysokości, najczęściej właściwa jest jednostka objętości (m3). Gdy pojawia się zbrojenie – myśl o masie (kg lub t), a gdy deskowanie – o powierzchni (m2).
