Kawitacja to zjawisko fizyczne zachodzące w cieczach w przepływie, gdy lokalne ciśnienie w pewnym obszarze (np. na ssawnej stronie profilu łopatki, w strefie zawirowań, w przewężeniach kanału przepływowego) spada na tyle, że ciecz zaczyna "wrzeć" w temperaturze pracy. W praktyce oznacza to powstawanie pęcherzyków pary w miejscach o obniżonym ciśnieniu (podciśnieniu).
Kluczowe jest to, że pęcherzyki nie są trwałe: gdy wraz z przepływem trafią do obszaru o wyższym ciśnieniu, następuje ich gwałtowne zapadanie (implozja). Jeżeli dzieje się to blisko powierzchni łopatki turbiny, implozja wywołuje lokalne mikrouderzenia i bardzo duże chwilowe naprężenia. Skutkiem jest erozja kawitacyjna: charakterystyczne wżery, ubytki materiału i przyspieszone zużycie łopatek.
- Odpowiedź "powstawaniem pęcherzyków pary wodnej w podciśnieniu" opisuje mechanizm inicjujący kawitację (spadek ciśnienia i powstanie fazy gazowej/parowej), więc jest prawidłowa.
- "zbyt wysokim ciśnieniem wody" jest niezgodne z mechanizmem zjawiska: kawitacja wynika ze spadku ciśnienia, a nie z jego wzrostu. Wysokie ciśnienie może występować w innych miejscach układu, ale nie jest przyczyną tworzenia pęcherzyków.
- "zanieczyszczeniami w przepływającej wodzie" może prowadzić do erozji ściernej lub uszkodzeń mechanicznych, jednak nie stanowi istoty kawitacji (zjawiska fazowego zależnego od ciśnienia). Zanieczyszczenia mogą co najwyżej sprzyjać inicjacji pęcherzyków, ale nie definiują przyczyny zjawiska.
- "drganiami turbiny" bywa objawem towarzyszącym kawitacji (hałas, wibracje, spadek sprawności), lecz nie jest jej podstawową przyczyną. To typowa pułapka: pomylenie skutku z przyczyną.
W kontekście eksploatacji maszyn energetycznych warto zapamiętać, że ograniczanie kawitacji wiąże się z utrzymaniem odpowiednich warunków ciśnieniowych i przepływowych (tak, aby nie dopuszczać do lokalnych spadków ciśnienia w newralgicznych strefach pracy łopatek).
