"Biała rdza" (często opisywana też jako białe naloty na ocynku) to zjawisko charakterystyczne dla powłok cynkowych. W praktyce oznacza ono powstawanie jasnych produktów korozji na powierzchni ocynkowanej, zwykle w warunkach podwyższonej wilgotności, przy składowaniu "na ciasno", w transporcie z kondensacją pary wodnej lub tam, gdzie woda zalega na powierzchni.
Poprawna jest odpowiedź "utlenianiem warstwy cynku.", bo to właśnie cynk stanowi powłokę ochronną na stali i to on w pierwszej kolejności ulega reakcjom chemicznym z tlenem/wodą i składnikami środowiska. Skutkiem są widoczne naloty i osady na warstwie ocynku, które bywają mylone z "rdzą" w sensie korozji żelaza.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ:
- "korozją międzykrystaliczną." – ten mechanizm dotyczy specyficznych warunków i mikrostruktury materiału (zwykle odnosi się do pewnych stopów i oddziaływań w obszarach granic ziaren). Nie jest to typowy opis białego nalotu na ocynku w warunkach magazynowania czy wilgoci.
- "utlenianiem warstwy ołowiu." – w ocynku kluczowym metalem jest cynk; ołów nie jest "warstwą" ochronną typową dla wyrobów ocynkowanych, więc nie tłumaczy zjawiska białej rdzy na takich produktach.
- "korozją ubytkową powierzchniową." – korozja ubytkowa (np. wżerowa) opisuje głównie ubytki materiału i lokalne ataki korozyjne. "Biała rdza" jest w praktyce kojarzona przede wszystkim z nalotami/produktami korozji na powłoce cynku, a nie z dominującą formą głębokich ubytków w podłożu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "ocynk" i "biała rdza", najpierw łącz to z reakcjami zachodzącymi na cynku (powłoce), a dopiero potem rozważ inne metale lub mechanizmy. W zawodzie montera izolacji przemysłowych jest to istotne przy doborze materiału płaszcza, zasad składowania i ocenie stanu osłon blaszanych na obiektach.
