Objawy takie jak znużenie, senność oraz zmniejszenie aktywności ruchowej i intelektualnej najczęściej wiążą się z niedostateczną regeneracją organizmu. W praktyce opiekuńczej oznacza to, że podopieczny mógł nie mieć zapewnionego odpowiedniego snu, przerw w ciągu dnia, właściwego rytmu dnia lub warunków sprzyjających odpoczynkowi (cisza, komfort, ograniczenie bodźców).
Odpowiedź "wypoczynku" jest właściwa, ponieważ brak odpoczynku powoduje jednocześnie:
- spadek energii i chęci do poruszania się (mniej aktywności ruchowej),
- gorszą koncentrację, wolniejsze myślenie i mniejszą motywację do działań umysłowych (mniej aktywności intelektualnej),
- senność w ciągu dnia oraz subiektywne poczucie zmęczenia.
Odpowiedź "ruchu" jest błędna, bo niezaspokojenie potrzeby ruchu zwykle daje inne sygnały: niepokój, napięcie, "rozchodzenie" energii, sztywność czy pogorszenie samopoczucia, ale nie musi prowadzić do senności. Odpowiedź "samodzielności" też nie pasuje: ograniczenie samodzielności częściej wywołuje frustrację, obniżenie nastroju, wycofanie lub bierność wynikającą z zależności od innych, a nie typową senność. Odpowiedź "bezpieczeństwa" dotyczy głównie lęku i poczucia zagrożenia; wówczas częstsze są napięcie, czujność, problemy ze snem, a nie prosty obraz przemęczenia.
Dla opiekunki środowiskowej ważne jest, aby przy takich objawach:
- zebrać krótki wywiad o śnie (ile godzin, czy sen przerywany),
- sprawdzić, czy plan dnia nie jest zbyt obciążający,
- zaplanować przerwy i spokojne aktywności,
- obserwować, czy objawy nie nasilają się lub nie mają innej przyczyny (np. choroba, leki) i w razie potrzeby przekazać informację osobom odpowiedzialnym za opiekę medyczną.
