Podopieczna jest zaniepokojona i wprost mówi o obawach dotyczących bezpieczeństwa. W takiej sytuacji najważniejsze jest udzielenie wsparcia, które odpowiada na aktualnie dominującą potrzebę biopsychospołeczną: poczucie bezpieczeństwa. Obejmuje to spokojną obecność, jasną komunikację, upewnienie się, że otoczenie jest bezpieczne oraz w razie potrzeby zaplanowanie dalszych kroków (np. kontakt z rodziną lub innymi osobami wspierającymi), jeśli zagrożenie jest realne.
Odpowiedź "Zapewnić jej poczucie bezpieczeństwa" jest właściwa, bo trafia w sedno problemu: lęk i poczucie zagrożenia utrudniają funkcjonowanie, obniżają zaufanie i mogą nasilać objawy somatyczne. Dopiero po uspokojeniu i wzmocnieniu bezpieczeństwa można skutecznie realizować kolejne elementy opieki.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieadekwatne w tej konkretnej chwili:
- "Zaproponować zmianę diety" dotyczy potrzeb biologicznych, ale nie rozwiązuje zgłaszanego lęku o bezpieczeństwo. Może też zostać odebrane jako zignorowanie emocji.
- "Zapewnić jej, że jest kochana i akceptowana" to wsparcie emocjonalne, jednak jest zbyt ogólne i nie odpowiada bezpośrednio na obawę "czy jestem bezpieczna?". W praktyce lepiej skupić się na konkretach bezpieczeństwa (co ją niepokoi, co można zrobić teraz).
- "Pomóc jej w realizacji pasji" wspiera dobrostan i aktywizację, ale jest działaniem dalszego planu. Przy silnym niepokoju najpierw trzeba obniżyć napięcie i zadbać o poczucie ochrony.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa "boi się", "jest zagrożenie", "niepokój o bezpieczeństwo", zwykle testowana jest umiejętność priorytetyzacji – najpierw bezpieczeństwo i uspokojenie, dopiero potem inne potrzeby (żywienie, aktywność, hobby).
