W ocenie wina (również w praktyce kelnerskiej) barwa jest jednym z pierwszych, szybkich wskaźników stylu i etapu rozwoju wina. Młode wino czerwone zwykle prezentuje barwę bardziej purpurową/fioletową, ponieważ dominują w nim świeże pigmenty pochodzące ze skórek winogron. Taki fioletowy ton bywa najbardziej zauważalny, gdy kieliszek ogląda się na jasnym tle, zwracając uwagę na obrzeże (tzw. "rant").
Odpowiedź "fioletowym" pasuje więc do opisu wina młodego. W miarę upływu czasu i zachodzących przemian podczas dojrzewania (m.in. zmiany związków barwnych) odcień czerwieni zazwyczaj łagodnieje i przesuwa się w kierunku bardziej klasycznego rubinu. Dlatego określenie "rubinowym" częściej kojarzy się z winem dojrzalszym lub "ułożonym" niż z typowo młodym, świeżym profilem barwy.
Określenia "ceglastym" oraz "brunatnym" odnoszą się z reguły do win wyraźnie starszych albo takich, w których zaszły silniejsze procesy utleniania. "Ceglasty" (brick) to częsty opis obrzeża dojrzałego, długo dojrzewającego wina czerwonego. "Brunatny" może sugerować jeszcze dalej posunięte zmiany barwy, czasem kojarzone z utlenieniem i spadkiem świeżości.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj prosty ciąg skojarzeń dla czerwieni w czasie: młode = purpura/fiolet, dojrzałe = rubin, stare/utlenione = cegła/brąz. Dzięki temu szybciej powiążesz odcień z wiekiem wina podczas serwisu.
