W górnictwie odkrywkowym dobór metody urabiania zależy przede wszystkim od zwięzłości i wytrzymałości ośrodka (czy materiał jest sypki, mało zwięzły, czy już zwięzły i twardy). Dla skał sypkich i mało zwięzłych typowe jest urabianie mechaniczne, w którym materiał można odspoić i rozluźnić bez kosztownych i ryzykownych operacji strzałowych.
Zrywanie polega na rozluźnianiu i odspajaniu ośrodka (np. zębami/zębem zrywającym), tak aby materiał nadawał się do dalszego wybierania i załadunku. W praktyce jest to rozwiązanie adekwatne wtedy, gdy skała nie wymaga kruszenia energią wybuchu, a jednocześnie nie jest całkowicie luźna jak piasek, który można wybierać bez rozrywania struktury.
- Wiercenie i strzelanie jest charakterystyczne dla skał bardziej zwięzłych i twardych, gdy potrzebne jest spękanie/rozkruszenie calizny. Dla materiałów sypkich byłoby to technologicznie nieuzasadnione.
- Urabianie palnikami termicznymi (metody termiczne) dotyczy specyficznych sytuacji i skał, gdzie stosuje się oddziaływanie wysoką temperaturą; nie jest to standardowy wybór dla skał sypkich i mało zwięzłych.
- Przesiewanie kopaliny nie jest metodą urabiania, tylko operacją przeróbczą (sortowanie/klasyfikacja ziarnowa) wykonywaną po urobieniu i wydobyciu.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: im bardziej materiał jest luźny lub słabo związany, tym bardziej "mechaniczne" i mniej "wybuchowe" są metody urabiania. Z kolei operacje typu przesiewanie, kruszenie czy wzbogacanie należą do przeróbki kopaliny, a nie do samego urabiania calizny.
