Usuwanie skórki z pomidorów w warunkach przemysłowych wykonuje się zwykle metodą parową (często w powiązaniu z krótką obróbką termiczną). Para działa na zewnętrzną warstwę owocu: powoduje miejscowe nagrzanie i rozluźnienie połączeń skórki z miąższem. Dzięki temu skórka daje się łatwo oddzielić, a sam miąższ pozostaje w dużej mierze nienaruszony, co ma znaczenie dla wydajności i jakości wyrobu (np. pomidory całe bez skórki, kostka, przecier).
Odpowiedź "parową" jest więc właściwa, bo najlepiej odpowiada specyfice pomidora: cienka skórka i delikatny miąższ wymagają metody, która minimalizuje uszkodzenia mechaniczne i straty surowca.
Pozostałe propozycje nie pasują do typowego obierania pomidorów:
- "cierną" kojarzy się z intensywnym oddziaływaniem mechanicznym (tarciem). Taka zasada może prowadzić do rozgniatania i dużych strat miąższu w przypadku miękkich pomidorów, więc nie jest rozwiązaniem pierwszego wyboru dla tego surowca.
- "nożową" oznacza obieranie poprzez cięcie. W skali przemysłowej dla pomidorów jest to zwykle mniej korzystne z punktu widzenia wydajności i powtarzalności, a przy miękkim miąższu zwiększa ryzyko zniszczenia kształtu i wycieków soku.
- "spalinową" nie opisuje standardowej, dopuszczalnej metody obierania żywności w technologii przetwórstwa; nie jest to nazwa typu obieraczki stosowanej do pomidorów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli surowiec ma delikatny miąższ i cienką skórkę, częściej sprawdzają się metody wykorzystujące krótką obróbkę cieplną (np. para) niż intensywne obieranie mechaniczne.
