To zadanie jest typowym przykładem skalowania receptury metodą proporcji. Dane mówią, że do wyprodukowania 100 kg kiełbasy białej surowej zużywa się 70 kg mięsa wieprzowego. Oznacza to stały współczynnik zużycia:
70/100 = 0,7, czyli na każdą 1 kg wyrobu przypada 0,7 kg mięsa.
Następnie przeliczamy zapotrzebowanie dla planowanej wielkości partii 2000 kg:
2000 kg × 0,7 = 1400 kg.
Wynik 1400 kg jest logiczny także "na zdrowy rozsądek": 2000 kg to 20 razy więcej niż 100 kg, więc i mięsa potrzeba 20 razy więcej niż 70 kg, czyli 70 × 20 = 1400.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 700 kg odpowiadałoby tylko 1000 kg wyrobu (bo 700 = 70 × 10), czyli ktoś zastosował zbyt małą skalę.
- 1000 kg to wynik wzięty z błędnego założenia "połowa surowca" lub pomylenia proporcji (np. 100/200 zamiast 70/100).
- 400 kg jest zbyt małe i zwykle wynika z pomyłki w mnożeniu albo zgubienia zera (2000 → 200) lub zastosowania niewłaściwego współczynnika.
W praktyce zawodowej takie obliczenia służą do przygotowania rozchodu magazynowego i planowania produkcji: ilość surowca powinna wynikać z receptury i wielkości partii, a rachunek proporcji jest najszybszym sposobem weryfikacji.
