Dobra komplementarne (komplementy) to dobra, które konsumuje się wspólnie, ponieważ dopiero razem dają pełniejszą użyteczność. W praktyce oznacza to, że zmiana sytuacji rynkowej jednego dobra wpływa na popyt na drugie: gdy jeden element zestawu staje się mniej dostępny lub droższy, często spada też zapotrzebowanie na drugi, bo trudniej je wykorzystać w komplecie.
Odpowiedź "komputer i monitor" jest poprawna, ponieważ komputer stacjonarny bez monitora (lub innego urządzenia wyświetlającego) nie spełnia typowej funkcji stanowiska pracy. Monitor z kolei bez komputera (w tym ujęciu) zwykle nie realizuje celu użytkownika. To klasyczny przykład dóbr uzupełniających się.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne?
- "margaryna i masło" – to typowy przykład substytutów: zwykle wybiera się jedno albo drugie jako zamiennik do podobnego zastosowania.
- "samochód i rower" – w wielu zastosowaniach są to dobra zastępcze (alternatywne środki transportu). Mogą współistnieć w gospodarstwie domowym, ale relacja podstawowa w ekonomii jest tu bliższa substytucyjności niż komplementarności.
- "książka i radio" – najczęściej traktuje się je jako dobra niezależne (brak typowej potrzeby używania razem). Samo "występowanie w domu" nie oznacza jeszcze komplementarności w sensie ekonomicznym.
Wskazówka egzaminacyjna: aby rozpoznać komplementy, zadaj sobie pytanie: "Czy sensowne użycie jednego dobra zwykle wymaga drugiego?" Jeśli tak – to silny sygnał komplementarności (np. drukarka–tusz, samochód–paliwo, komputer–monitor).
