Lateralizacja opisuje przewagę jednej strony ciała w zakresie sprawności i preferencji funkcjonalnych (np. ręki, nogi, oka). W praktyce obserwacyjnej u dzieci analizuje się, czy dominacja jest spójna (ta sama strona "wygrywa" w większości obszarów), czy też występuje układ mieszany.
W podanym przykładzie trzyletnie dziecko ma dominację prawej ręki oraz prawej nogi, ale dominację lewego oka. Oznacza to, że w zakresie kończyn dominuje strona prawa, natomiast w zakresie narządu wzroku dominuje strona lewa. Taki "krzyż" stron jest charakterystyczny dla lateralizacji skrzyżowanej – dominacja nie jest jednorodnie po jednej stronie dla wszystkich analizowanych funkcji.
Odpowiedź "prawostronnej" byłaby adekwatna wtedy, gdy również dominacja oka wskazywałaby na stronę prawą (spójny wzorzec). Odpowiedź "lewostronnej" wymagałaby przewagi lewej ręki i lewej nogi (oraz zwykle także lewego oka). Natomiast "nieustalona" lateralizacja odnosi się do sytuacji, gdy trudno wskazać wyraźną dominację (dziecko często zmienia rękę, nie ma stabilnej preferencji), a nie gdy dominacje są wyraźne, ale różnostronne.
W pracy opiekunki dziecięcej ważne jest, by nie oceniać pochopnie na podstawie jednej cechy (np. ręki), tylko uwzględniać pełny opis. Zwraca się też uwagę, że u małych dzieci preferencje mogą się jeszcze stabilizować, dlatego istotna jest systematyczna obserwacja w różnych aktywnościach (zabawy manipulacyjne, rzuty, kopnięcia, patrzenie przez "lunetę" z dłoni).
