Po roztworzeniu stopu zawierającego miedź, ołów i cynk w kwasie azotowym(V) otrzymuje się roztwór jonów metali (m.in. Cu2+, Pb2+, Zn2+) w środowisku azotanowym. Celem jest ilościowe oznaczenie zawartości miedzi, czyli takie, które daje wynik w postaci masy lub stężenia Cu, a nie jedynie ogólnej cechy roztworu.
Odpowiedź "metodą elektrolityczną" jest właściwa, ponieważ w elektrograwimetrii prowadzi się elektrolizę roztworu tak, aby jony Cu2+ ulegały redukcji na katodzie zgodnie z reakcją: Cu2+ + 2e− → Cu. Wydzielona metaliczna miedź osadza się na katodzie i może zostać oznaczona przez zważenie elektrody przed i po elektrolizie; różnica mas odpowiada masie osadzonej miedzi. Selektywność metody wynika z doboru warunków elektrolizy i różnic w zachowaniu jonów metali (związanych z potencjałami redoks), co pozwala wydzielać miedź w sposób uprzywilejowany.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne:
- "metodą wagową" – sformułowanie jest zbyt ogólne. Sama "waga" nie oznacza jeszcze poprawnej, selektywnej procedury dla Cu w obecności Pb i Zn; bez wskazania konkretnego, selektywnego strącania/reakcji nie jest to najlepsza odpowiedź na pytanie o właściwą metodę oznaczania miedzi po roztworzeniu stopu.
- "mierząc przewodnictwo roztworu" – przewodnictwo zależy od sumarycznej zawartości i ruchliwości wszystkich jonów w roztworze (Cu2+, Pb2+, Zn2+, NO3− itd.), więc nie daje selektywnego oznaczenia samej miedzi.
- "metodą refraktometryczną" – refraktometria mierzy współczynnik załamania światła, który koreluje głównie z ogólnym stężeniem substancji rozpuszczonych; w mieszaninie jonów metali nie pozwala wiarygodnie i selektywnie wyznaczyć zawartości Cu.
W praktyce laboratoryjnej elektrograwimetria jest ceniona, bo daje wynik bezpośrednio związany z masą wydzielonego metalu, a przy poprawnym prowadzeniu elektrolizy może być metodą odniesienia w analizie stopów.
