To zadanie dotyczy praktycznego planowania załadunku: mamy skrzynię ładunkową o określonych wymiarach oraz jednakowe sztuki ładunku. Ponieważ ładunek ma być "ustawiony w pionie", przyjmujemy, że jego wymiary w przestrzeni są stałe: podstawa ma 1,2 m × 0,8 m, a wysokość jednej sztuki to 0,3 m. Szukamy maksymalnej liczby sztuk możliwych do ułożenia w skrzyni 1,2 m × 1,9 m × 2,3 m.
Krok 1: ułożenie wzdłuż długości skrzyni
Po długości: 1,2 m / 1,2 m = 1. Oznacza to, że wzdłuż długości zmieści się dokładnie jeden rząd.
Krok 2: ułożenie w poprzek (szerokość)
Po szerokości: 1,9 m / 0,8 m = 2,375. W praktyce nie da się wstawić "0,375 sztuki", więc bierzemy tylko część całkowitą. Mieszczą się 2 sztuki w rzędzie, a pozostałe 0,3 m luzu nie wystarczy na trzecią sztukę o szerokości 0,8 m.
Krok 3: liczba warstw (wysokość)
Po wysokości: 2,3 m / 0,3 m = 7,666... Znowu liczy się część całkowita, więc można ułożyć 7 pełnych warstw. Ósma warstwa wymagałaby 8×0,3 m = 2,4 m, czyli przekroczyłaby 2,3 m.
Krok 4: wynik końcowy
Maksymalna liczba sztuk to iloczyn liczby sztuk w każdym kierunku: 1 × 2 × 7 = 14 sztuk.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "8 sztuk" – taki wynik często wynika z policzenia tylko szerokości (2) i wysokości (4) albo z błędnego zaokrąglenia w dół/ w górę w jednym z wymiarów. Przy prawidłowym liczeniu wysokości wychodzi 7 warstw, więc 8 jest zaniżone.
- "7 sztuk" – to typowy skutek policzenia wyłącznie liczby warstw (7) i pominięcia faktu, że w jednym rzędzie po szerokości mieszczą się 2 sztuki.
- "16 sztuk" – taki wynik sugeruje zawyżenie liczby elementów po szerokości lub po wysokości, np. przyjęcie 1,9/0,8 = 3 albo 2,3/0,3 = 8, co jest niemożliwe bez przekroczenia wymiaru skrzyni.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze wykonuj dzielenie dla każdego wymiaru osobno i na końcu stosuj zasadę "tylko pełne sztuki" (zaokrąglenie w dół), a dopiero potem mnożysz wyniki.
