Najpierw wykonuje się obmiar, czyli oblicza wielkość robót w jednostkach podanych w normie. Odcinek nawierzchni ma kształt prostokąta, więc jego pole wynosi:
100 m × 5 m = 500 m2.
Następnie stosuje się proporcję prostą, bo nakład pracy (roboczogodziny) rośnie liniowo wraz z powierzchnią, jeśli norma jest podana na jednostkę obmiaru. Podano, że 100 m2 nawierzchni wykonuje się w czasie 11,77 r-g. Zatem 500 m2 to dokładnie 5 takich "setek" metrów kwadratowych:
500 m2 / 100 m2 = 5.
Całkowity nakład pracy wynosi więc:
5 × 11,77 r-g = 58,85 r-g.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? "11,77 r-g" ignoruje fakt, że norma dotyczy tylko 100 m2, a tu jest 500 m2. "117,70 r-g" odpowiadałoby sytuacji, gdyby powierzchnia była dziesięć razy większa (1000 m2) lub gdyby błędnie przyjęto mnożnik 10. "588,50 r-g" to z kolei błąd rzędu wielkości (zbyt duże przeskalowanie), typowy przy pomyleniu, ile razy 100 m2 mieści się w 500 m2 albo przy nieuważnym przesunięciu przecinka.
W praktyce egzaminacyjnej warto zawsze wykonać dwa kroki kontrolne: (1) policzyć pole w m2, (2) sprawdzić mnożnik względem 100 m2 i dopiero potem mnożyć normę roboczogodzin.
