W kondensatorze idealnym zależność czasowa między prądem i napięciem ma postać i(t)=C·du/dt. To kluczowa cecha elementu pojemnościowego: prąd nie zależy bezpośrednio od wartości napięcia, lecz od tego, jak szybko napięcie się zmienia.
Gdy napięcie jest sinusoidalne (stan ustalony AC), np. u(t)=Um·sin(ωt), to po zróżniczkowaniu otrzymujemy i(t)=C·ω·Um·cos(ωt). Funkcja cos(ωt) jest przesunięta w czasie względem sin(ωt) o ćwierć okresu, czyli o 90°. W języku fazorów mówi się, że napięcie i prąd są przesunięte w fazie o 90° (stąd potoczne "prostopadłe").
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Są do siebie równoległe." To opis sytuacji rezystora idealnego, gdzie prąd i napięcie są w fazie (0°), a nie kondensatora.
- "Są od siebie niezależne." W kondensatorze istnieje ścisła zależność (pochodna): zmiana napięcia wymusza prąd. Niezależność nie zachodzi.
- "Są do siebie odwrotne." Taka relacja sugerowałaby prostą odwrotność wartości (np. I~1/U), czego w kondensatorze nie ma. W AC pojawia się reaktancja pojemnościowa, ale to nie jest "odwrotność" prądu i napięcia w sensie odpowiedzi testowej.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj triadę fazową w AC: R – w fazie, L – prąd opóźnia się, C – prąd wyprzedza. Jeśli w odpowiedziach pojawia się "90°/prostopadłe", to typowy trop dla elementów L lub C (z rozróżnieniem kierunku wyprzedzenia/opóźnienia).