Próba płomieniowa to klasyczna metoda analizy jakościowej, w której obserwuje się barwę płomienia po wprowadzeniu do niego badanej próbki (zwykle na zwilżonym druciku lub w postaci lotnej soli). Barwa wynika z tego, że w wysokiej temperaturze atomy/jony pierwiastka ulegają wzbudzeniu, a następnie emitują promieniowanie o charakterystycznych długościach fali widzialnej.
Karminowoczerwone (crimson/carmine red) zabarwienie płomienia jest typowe dla strontu, dlatego poprawną odpowiedzią są jony Sr2+.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- K+ – potas daje zwykle barwę fioletową/liliową, często słabo widoczną w świetle dziennym; nie jest to karminowa czerwień.
- Na+ – sód barwi płomień intensywnie na żółto (bardzo "dominujące" zabarwienie), co wyraźnie nie odpowiada opisowi czerwieni.
- Ba2+ – bar jest kojarzony z barwą zieloną (zielonożółtą), również niezgodną z karminowoczerwonym płomieniem.
Wskazówka egzaminacyjna: warto uczyć się zestawów skojarzeń barwa–kation i jednocześnie pamiętać o ograniczeniach metody (subiektywność oceny barwy, możliwe domieszki sodu, warunki obserwacji). Na egzaminie, jeśli podano konkretny odcień (np. "karminowoczerwony"), traktuj go jako precyzyjną wskazówkę, a nie ogólne "czerwony".
