KWALIFIKACJA SPC4 - STYCZEŃ 2020

PYTANIE NR 26.
Korzystając z fragmentu Instrukcji technologicznej produkcji kiełbasy rzeszowskiej, wskaż surowiec rozdrabniany w wilku za pomocą siatek o oczkach 10 mm
Ilustracja przedstawia fragment instrukcji technologicznej dotyczącej produkcji kiełbasy rzeszowskiej.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawna odpowiedź wynika z bezpośredniego odczytu fragmentu instrukcji technologicznej: należy wskazać ten surowiec, dla którego w dokumencie podano rozdrabnianie w wilku na siatce 10 mm.
Pozostałe odpowiedzi mieszają gatunki i klasy mięsa, przez co nie odpowiadają zapisowi instrukcji.

Pełne wyjaśnienie:

Zadanie sprawdza umiejętność pracy z instrukcją technologiczną, czyli dokumentem opisującym przebieg procesu (m.in. dobór surowców i parametry rozdrabniania). W pytaniu kluczowy jest parametr: siatka w wilku o oczkach 10 mm. Aby odpowiedzieć poprawnie, należy w udostępnionym fragmencie instrukcji znaleźć wiersz/akapit dotyczący rozdrabniania oraz odczytać, który surowiec jest przypisany do siatki 10 mm.

Odpowiedź "Mięso wieprzowe kl. II i wołowe kl. I lub kl. II" jest poprawna, ponieważ odpowiada zapisowi w instrukcji dla etapu rozdrabniania na siatce 10 mm (tzn. wskazuje właściwy gatunek i właściwą klasę, a tam gdzie instrukcja dopuszcza wariant – uwzględnia go).

Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z typowych powodów spotykanych w dokumentacji technologicznej:

  • Warianty z inną klasą mięsa wieprzowego lub wołowego nie spełniają wymagań surowcowych danego etapu (klasa w dokumentacji nie jest ozdobnikiem, tylko parametrem doboru).
  • Odpowiedzi z "podmienioną" klasą (np. inne zestawienie I/II/III) są częstą pułapką – wyglądają podobnie, ale nie odpowiadają temu, co zapisano w instrukcji.
  • Należy uważać na spójnik "lub": zwykle oznacza on dopuszczenie alternatywy dla jednego składnika (np. konkretnej klasy wołowiny), a nie dowolność całej odpowiedzi.

W praktyce egzaminacyjnej najbezpieczniejsze podejście to: najpierw odszukać w dokumencie wartość "10 mm", potem przeczytać cały wiersz/zdanie (z klasami), a na końcu dopasować odpowiedź jeden do jednego, bez kierowania się intuicją.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Wilk to maszyna do rozdrabniania mięsa (mielenia), w której surowiec jest dociskany do sita/siatki i cięty przez noże. Dobór średnicy oczek wpływa na strukturę farszu, wydajność pracy oraz wygląd i teksturę wyrobu gotowego.
Wartość 10 mm oznacza średnicę oczek sita (otworów), przez które przechodzi rozdrabniane mięso. Taka siatka daje grubsze rozdrobnienie niż np. 3–5 mm, co może być wymagane na określonym etapie produkcji lub dla konkretnego rodzaju farszu.
To mierzalny parametr procesu, który ułatwia powtarzalność produkcji. Zapis w mm pozwala każdej zmianie i każdemu pracownikowi ustawić proces identycznie, ograniczając wahania jakości (struktura przekroju, związanie farszu, jednorodność).
Klasy mięsa w dokumentacji zakładowej oznaczają zdefiniowane kategorie surowca (np. pod względem jakości i przeznaczenia technologicznego). W praktyce są to parametry doboru surowca do receptury i operacji technologicznych, dlatego trzeba je odczytywać dokładnie tak, jak zapisano w instrukcji.
Najpierw wyszukaj parametr procesu (tu: "10 mm"), a dopiero potem odczytaj cały fragment w tym samym wierszu/akapicie: surowiec, klasa i ewentualne dopuszczone warianty. Na końcu porównaj odpowiedzi i wybierz tę, która jest identyczna z zapisem w instrukcji.
To typowa konstrukcja zadań sprawdzających uważne czytanie dokumentacji. W praktyce produkcyjnej pomylenie klasy surowca może zmienić cechy farszu i wyrobu, więc egzamin testuje, czy kandydat potrafi odczytać i zastosować precyzyjny zapis technologiczny.
Nie zawsze. W instrukcjach "lub" zwykle dopuszcza alternatywę dla konkretnego elementu (np. jednej klasy wołowiny), ale reszta zapisu pozostaje stała. Na egzaminie trzeba sprawdzić, czego dokładnie dotyczy alternatywa w tekście instrukcji.
Najczęstsze są: czytanie tylko pierwszej części wiersza bez klasy, pomijanie uwag w kolumnie (np. alternatyw), mylenie podobnych oznaczeń oraz "zgadywanie z doświadczenia" zamiast odczytu. Pomaga podkreślenie w tabeli parametru (10 mm) i czytanie wiersza do końca.
Grubsze mielenie stosuje się wtedy, gdy receptura i technologia wymagają wyraźniejszej struktury cząstek mięsa w farszu lub gdy proces zakłada etapowe rozdrabnianie (najpierw grubo, potem część surowca drobniej). Dokładne wymagania zawsze wynikają z instrukcji dla konkretnego wyrobu.
Ćwicz czytanie kart/instrukcji: wyszukuj parametry (mm, min, °C), a potem identyfikuj przypisany surowiec i operację. Rób krótkie notatki z wiersza: "parametr → surowiec/klasa → operacja". To zmniejsza ryzyko pomyłki przy podobnych odpowiedziach.
info

Statystycznie 54% uczniów zna prawidłową odpowiedź. trudne

Materiały:

  • Zakładowe instrukcje technologiczne i karty technologiczne (ćwiczenia z odczytu parametrów procesu)
  • Podręczniki z technologii mięsa i przetwórstwa mięsnego (działy o rozdrabnianiu i przygotowaniu farszu)
  • Materiały producentów maszyn (wilki, sita/siatki): opisy zastosowań średnic otworów

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego