Kwalifikacje w Zawodzie - Testy zawodowe online | Egzaminy Zawodowe

KWALIFIKACJA SPC4 - STYCZEŃ 2020



PYTANIE NR 12.
Korzystając z informacji w tabeli oblicz, ile elementów niemięsnych uzyska się w wyniku wykrawania 600 kg rostbefu z tuszy wołowej.
Ilustracja przedstawia tabelę z danymi dotyczącymi klasyfikacji mięsa wołowego.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Elementy niemięsne w tabeli to: ścięgna (1,0), łój (4,2) i kości (17,0). Sumujemy je: 1,0 + 4,2 + 17,0 = 22,2 na 100 kg surowca. Dla 600 kg mnożymy przez 6: 22,2 × 6 = 133,2 kg. "Strata rozbiorowa" nie jest uzyskiem, więc jej nie doliczamy.

Pełne wyjaśnienie:

Zadanie polega na obliczeniu masy elementów niemięsnych uzyskanych przy wykrawaniu (rozbiorze) 600 kg rostbefu, korzystając z tabeli, w której podano wartości w przeliczeniu na 100 kg surowca.

Najpierw trzeba poprawnie rozpoznać, które pozycje w tabeli są elementami niemięsnymi. Zgodnie z terminologią stosowaną w rozbiorze wołowiny do elementów niemięsnych zalicza się:

  • ścięgna (tkanka łączna),
  • łój (tkanka tłuszczowa),
  • kości (tkanka kostna).

W tabeli dla "bydła dorosłego" wartości wynoszą odpowiednio: ścięgna 1,0; łój 4,2; kości 17,0 (na 100 kg). Sumujemy te trzy składowe:

1,0 + 4,2 + 17,0 = 22,2 (elementów niemięsnych na 100 kg surowca).

Następnie przeliczamy na 600 kg. Skoro 600 kg to 6 × 100 kg, to:

22,2 × 6 = 133,2 kg.

Dlatego odpowiedź "133,2 kg" jest poprawna.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

  • "102,0 kg" odpowiada sytuacji, w której uwzględnia się tylko część elementów niemięsnych (np. same kości) i pomija pozostałe składniki.
  • "62,4 kg" zwykle wynika z błędu proporcji (np. policzenia tylko jednego składnika lub użycia niewłaściwego przelicznika).
  • "150,0 kg" jest typowym skutkiem doliczenia do uzysku tego, co jest w tabeli ubytkiem (np. potraktowania "straty rozbiorowej" jako elementu uzyskanego), co zawyża wynik.

Wskazówka egzaminacyjna: zawsze oddzielaj "uzysk" od "straty/uby tku". Strata rozbiorowa opisuje ubytek masy procesu, a nie materiał, który faktycznie otrzymujesz jako osobny element.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Co zalicza się do elementów niemięsnych przy wykrawaniu wołowiny?
Do elementów niemięsnych w rozbiorze zwykle zalicza się tkanki niebędące mięśniem: ścięgna (tkanka łączna), łój (tłuszcz) oraz kości. W zadaniach egzaminacyjnych kluczowe jest, by nie mylić ich z klasami mięsa (np. kl. I–IV).
Jak obliczyć masę elementów niemięsnych z tabeli podanej na 100 kg surowca?
Najpierw zsumuj wszystkie pozycje będące elementami niemięsnymi (np. ścięgna + łój + kości). Otrzymasz wynik "na 100 kg". Potem przelicz na masę partii: pomnóż przez masa partii / 100 (np. dla 600 kg mnożysz przez 6).
Dlaczego nie dolicza się straty rozbiorowej do uzysku elementów niemięsnych?
Strata rozbiorowa to ubytek masy w procesie (np. obcinki, wysychanie, pozostawanie na narzędziach), a nie oddzielny element, który "uzyskujesz" i możesz zważyć jako produkt. Dlatego nie wolno jej traktować jak kości czy łoju, bo zawyża wynik.
Jakie błędy najczęściej popełnia się w takich zadaniach z tabelą wydajności?
Najczęstsze pomyłki to: doliczenie straty rozbiorowej do elementów uzyskanych, policzenie tylko jednej pozycji (np. samych kości) oraz błędne uznanie "mięsa kl. IV" za element niemięsny. Często pojawia się też zły przelicznik (np. ×600 zamiast ×6).
Jak odróżnić element mięsny od niemięsnego w tabeli rozbioru?
Elementy mięsne to pozycje opisane jako mięso (np. mięso kl. I, II, IV) – są to frakcje mięsa o różnej jakości. Elementy niemięsne to tkanki towarzyszące: kości, ścięgna, łój. W razie wątpliwości kieruj się nazwą tkanki.
Czy wartości w tabeli oznaczają procenty czy kilogramy?
W takich tabelach wartości zwykle są podane jako kg na 100 kg surowca, co jest równoważne procentom (np. 17,0 kg na 100 kg = 17,0%). Potwierdzeniem jest wiersz kontrolny "razem 100,00", który wskazuje, że całość odnosi się do 100 kg materiału wejściowego.
Jak przeliczyć wynik z 100 kg na 600 kg bez kalkulatora?
Skoro 600 kg to 6 × 100 kg, wystarczy pomnożyć sumę z tabeli przez 6. Przykład: 22,2 na 100 kg → 22,2 × 6. Możesz liczyć w pamięci: 22 × 6 = 132, a 0,2 × 6 = 1,2, więc razem 133,2.
Kiedy w praktyce zakładu potrzebne są obliczenia uzysków z rozbioru?
Obliczenia uzysków są potrzebne przy planowaniu produkcji, kontroli efektywności rozbioru, rozliczeniach magazynowych oraz zagospodarowaniu surowców ubocznych (np. kości na wywar, łój do dalszego przerobu). Ułatwiają też porównanie partii surowca i wykrycie nadmiernych strat.
Jaką rolę mają ścięgna i łój po wykrawaniu w produkcji przetworów?
Ścięgna (tkanka łączna) i łój (tłuszcz) mogą być zagospodarowane technologicznie w zależności od zakładu: tłuszcz bywa surowcem do wyrobów tłuszczowych lub farszów, a tkanki łączne mogą trafiać do surowców o innym przeznaczeniu. W zadaniu traktuje się je jako elementy niemięsne.
Jak przygotować się do zadań z wykrawania i tabel wydajności na egzamin?
Ćwicz trzy rzeczy: (1) rozpoznawanie, które pozycje są mięsne, niemięsne i stratą; (2) szybkie sumowanie i przeliczanie "na 100 kg"; (3) kontrolę sensowności wyniku (czy nie przekracza łącznej masy i czy nie doliczyłeś strat).
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 40% zdających egzamin. trudne

Eksperci podkreślają: "Elementy niemięsne w tabeli to: ścięgna (1,0), łój (4,2) i kości (17,0)."

Źródła:

  • Opis tabeli z analizy ilustracji (model wizyjny): pozycje i wartości: ścięgna 1,0; łój 4,2; kości 17,0; strata rozbiorowa 0,2; razem 100,00 (materiał zadania egzaminacyjnego).

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z technologii mięsa: rozbiór tusz i wykrawanie elementów kulinarnych
  • Zadania treningowe z obliczeń wydajności/uzysków (procenty, proporcje) w produkcji mięsnej
  • Materiały dydaktyczne szkół branżowych dotyczące klasyfikacji elementów mięsnych i niemięsnych
Zobacz też:

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego