Badanie MT (magnetyczno-proszkowe) jest metodą badań nieniszczących stosowaną przede wszystkim do wykrywania nieciągłości powierzchniowych oraz bliskopowierzchniowych w elementach wykonanych z materiałów ferromagnetycznych (np. wielu stali i niektórych żeliw). W praktyce element jest magnesowany, a następnie na powierzchnię nanosi się proszek ferromagnetyczny (suchy) lub zawiesinę. W miejscu wady powstaje rozproszenie pola magnetycznego, a proszek gromadzi się, tworząc widoczne wskazanie.
Odpowiedź "ET (prądów wirowych)" jest nieprawidłowa, ponieważ badania prądami wirowymi opierają się na wzbudzaniu prądów indukowanych w przewodzącym materiale i analizie zmian impedancji cewki. Metoda ET jest typowa dla przewodników, często do kontroli powierzchni i warstwy przypowierzchniowej, ale nie wykorzystuje magnesowania i proszku.
Odpowiedź "UT (ultradźwiękowa)" jest nieprawidłowa, bo badania ultradźwiękowe bazują na propagacji fal ultradźwiękowych i analizie ech odbitych od granic ośrodków. UT jest szczególnie przydatne do wykrywania wad wewnętrznych (objętościowych), a nie do typowego ujawniania drobnych pęknięć otwartych na powierzchnię w taki sposób jak MT.
Odpowiedź "Rg (wytrzymałość na zginanie)" nie jest metodą badań nieniszczących. To oznaczenie wielkości/parametru wytrzymałościowego z obszaru badań mechanicznych, a nie techniki defektoskopii. W zadaniach egzaminacyjnych warto więc odróżniać skróty metod NDT (MT/UT/ET) od symboli właściwości materiałowych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie pojawiają się skojarzenia typu "magnesowanie", "proszek", "wskazania na powierzchni" i "ferromagnetyk", najczęściej chodzi o MT.
