Metoda VT (wizualna) to badanie nieniszczące oparte na ocenie obrazu: oględzinach powierzchni oraz miejsc trudno dostępnych. W praktyce odlewniczej oznacza to zarówno bezpośrednią obserwację, jak i inspekcję wspomaganą narzędziami optycznymi. Dlatego użycie zestawów luster, boroskopów i fiberoskopów jednoznacznie wskazuje na VT, bo są to przyrządy służące do doprowadzenia obrazu z miejsca, do którego nie da się zajrzeć "gołym okiem".
Dlaczego pozostałe metody nie pasują do opisu?
- MT (magnetyczno-proszkowa) wykorzystuje namagnesowanie elementu ferromagnetycznego i wskazania tworzone przez cząstki proszku w polu rozproszenia. To nie jest metoda "optyczna" w sensie obserwacji wnętrz kanałów boroskopem; warunkiem jest możliwość wytworzenia pola magnetycznego i dostęp do powierzchni do nanoszenia wskaźnika.
- UT (ultradźwiękowa) opiera się na propagacji fal ultradźwiękowych i analizie ech z nieciągłości. Stosuje się głowice, sprzęgacz i aparaturę pomiarową; nie jest to inspekcja obrazowa lusterkami czy fiberoskopem.
- ET (prądów wirowych) bazuje na wzbudzaniu prądów wirowych w materiale przewodzącym i analizie zmian impedancji cewki. Jest to metoda elektromagnetyczna, a nie optyczna; typowo dotyczy warstwy przypowierzchniowej i wymaga odpowiednich sond.
W kontekście nadzorowania procesu odlewniczego VT bywa pierwszym krokiem kontroli, bo jest szybka, relatywnie tania i pozwala wykryć wiele wad powierzchniowych (np. pęknięcia, podtopienia, niedolewy, chropowatość, nadlewki). Wady wewnętrzne częściej wymagają metod takich jak UT lub radiografia, ale to już inny mechanizm badania niż narzędzia optyczne.
