Topologia siatki (mesh) opisuje sposób połączenia urządzeń w sieci, w którym węzły są połączone wieloma łączami równoległymi. Kluczową cechą jest redundancja (wiele możliwych dróg transmisji), co zwykle zwiększa odporność na awarie pojedynczego łącza.
Na schematach topologii najczęściej spotyka się dwa warianty:
- Siatka pełna – każdy węzeł ma bezpośrednie połączenie z każdym innym węzłem. Taki rysunek wygląda jak gęsta "pajęczyna" połączeń.
- Siatka częściowa – tylko część węzłów jest połączona wieloma łączami; nadal jednak nie jest to układ z jednym centrum, tylko sieć z wieloma połączeniami alternatywnymi.
Dlatego, aby poprawnie wskazać topologię siatki na rysunku, warto sprawdzić:
- czy nie ma jednego centralnego urządzenia, do którego wszystko się zbiera (to typowe dla gwiazdy),
- czy nie ma pojedynczej wspólnej linii dla wszystkich węzłów (magistrala),
- czy połączenia nie tworzą jednego zamkniętego okręgu, gdzie każdy węzeł ma zwykle dwóch sąsiadów (pierścień),
- czy widoczne są liczne połączenia między wieloma parami węzłów (siatka).
Pozostałe, niepoprawne schematy w tego typu zadaniu zwykle reprezentują inne topologie: gwiazdę (łatwa do rozpoznania po "centrum"), magistralę (jedna linia główna) lub pierścień (zamknięta pętla). Najczęstsza pułapka polega na uznaniu "drzewa" lub rozbudowanej gwiazdy za siatkę, mimo że nadal istnieje wyraźna hierarchia lub węzły nie mają wielu połączeń alternatywnych.
W praktyce topologia siatki pojawia się w rozwiązaniach wymagających wysokiej niezawodności (np. między przełącznikami w rdzeniu sieci) oraz w sieciach bezprzewodowych typu mesh, gdzie wiele węzłów przekazuje ruch wieloma drogami.
