W układach PLC kluczowe jest rozróżnienie: czujnik fizyczny może być typu NO, ale w programie LAD możemy użyć styku NO lub NC, które reagują na stan wejścia (0/1), a nie na "typ czujnika" jako taki.
Dane stanu początkowego są następujące: siłownik znajduje się w położeniu B1, więc wejście od B1 ma stan 1 (B1=1), a czujnik B3 jest nieaktywny (B3=0). Aby układ mógł wystartować po naciśnięciu S1, szczebel musi przewodzić przy warunkach: S1=1, B1=1, B3=0. Dodatkowo po zwolnieniu S1 wyjście powinno pozostać załączone dzięki podtrzymaniu (styk Y1 w gałęzi równoległej do S1).
Dlaczego Program 4 jest poprawny?
- Ma B1 jako styk NO, więc przy B1=1 przewodzi i nie blokuje rozruchu.
- Ma B3 jako styk NC, więc przy B3=0 przewodzi (umożliwia start i pracę), a po dojechaniu do końca skoku (B3=1) styk NC się rozłącza i przerywa obwód Y1 – to realizuje warunek zatrzymania.
- Podtrzymanie Y1 zapewnia utrzymanie wyjścia po puszczeniu S1, aż do spełnienia warunku zatrzymania.
Dlaczego pozostałe programy są błędne?
- Program 1: użycie B3 jako NO powoduje, że przed dojazdem do końcówki (B3=0) styk NO nie przewodzi, więc obwód jest przerwany i wyjście Y1 nie ma warunku pracy.
- Program 2: B1 jest jako NC, a w stanie startowym B1=1. Styk NC przy wejściu=1 jest otwarty, więc układ nie może wystartować mimo naciśnięcia S1.
- Program 3: zawiera B1 jako NC (blokada startu przy B1=1) i dodatkowo B3 jako NC; podstawowy problem rozruchu pozostaje, więc program nie spełnia wymagań cyklu.
Na egzaminie warto zawsze zrobić szybki test: sprawdzić przewodzenie szczebla dla stanu początkowego oraz dla stanu końcowego, a dopiero potem oceniać podtrzymanie i zatrzymanie.
