Wcięcie kątowe w przód to metoda wyznaczania współrzędnych punktu wcinanego P na podstawie obserwacji kątowych wykonanych z dwóch punktów o znanych współrzędnych (najczęściej oznaczanych jako A i B). W praktyce A i B tworzą bazę (odcinek AB), a instrument stoi kolejno na A i na B (lub równolegle na dwóch stanowiskach), mierząc kierunki/ kąty do punktu P.
Na schemacie poprawnie przedstawiającym tę metodę powinny wystąpić jednocześnie następujące cechy:
- punkty A i B są punktami odniesienia (znane współrzędne),
- z punktu A poprowadzony jest kierunek celowy do P i przy A zaznaczony jest kąt obserwowany (np. α) między bazą a kierunkiem AP,
- z punktu B poprowadzony jest kierunek celowy do P i przy B zaznaczony jest kąt obserwowany (np. β) między bazą a kierunkiem BP,
- linie/kierunki z A i B przecinają się w punkcie P, co graficznie pokazuje ideę "przecięcia w przód".
Dlatego poprawny jest ten rysunek, na którym kąty α i β leżą przy punktach A i B (stanowiskach pomiaru), a nie przy punkcie P, oraz na którym widać przecięcie dwóch kierunków w punkcie wcinanym.
Pozostałe rysunki są niepoprawne, jeśli prezentują któreś z typowych przekłamań:
- umieszczenie kątów przy punkcie P (sugeruje pomiar w punkcie wyznaczanym, co nie odpowiada wcięciu w przód),
- pokazanie jednej obserwacji kątowej zamiast dwóch niezależnych kierunków z A i B,
- brak jednoznacznego przecięcia kierunków w P lub przedstawienie relacji bardziej typowej dla innej metody (np. wcięcia wstecz lub pomiaru biegunowego).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz nazwę metody, najpierw zadaj sobie pytanie "skąd są wykonywane obserwacje?". W wcięciu w przód obserwacje są z punktów znanych (A, B), a punkt P jest wynikiem przecięcia kierunków.
