KWALIFIKACJA BUD18 - CZERWIEC 2023 (test 2)

PYTANIE NR 5.
Na podstawie danych zamieszczonych na rysunku wskaż zapisy działań prowadzących do obliczenia współrzędnych punktu osnowy pomiarowej nr 1002.
Ilustracja przedstawia schematyczny rysunek związany z geodezją, który jest używany w kontekście egzaminu zawodowego dla
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Współrzędne punktu 1002 oblicza się przez dodanie do współrzędnych punktu 1001 przyrostów: dX = s·cos(α), dY = s·sin(α), gdzie s to odległość, a α to kierunek (w gradach) z rysunku. Poprawny zapis musi zachować właściwe funkcje (cos dla dX, sin dla dY) oraz znaki wynikające ze zwrotu kierunku 1001→1002.

Pełne wyjaśnienie:

W zadaniach geodezyjnych tego typu punkt 1002 wyznacza się metodą przyrostów współrzędnych. Mając punkt znany (1001) oraz odcinek 1001–1002 o długości s i kierunku α (tu podany w gradach, czyli jednostce "g"), traktujemy przejście z 1001 do 1002 jak wektor w układzie (X, Y).

Standardowy zapis obliczeń ma postać:

  • dX = s · cos(α)
  • dY = s · sin(α)
  • X1002 = X1001 + dX
  • Y1002 = Y1001 + dY

Dlaczego w poprawnej odpowiedzi jest "cos" przy X i "sin" przy Y? Wynika to bezpośrednio z rozkładu wektora o długości s na składowe wzdłuż osi: cosinus opisuje rzut na oś X, a sinus rzut na oś Y. W praktyce geodezyjnej kluczowe jest też, aby znaki "+"/"−" odpowiadały zwrotowi odcinka i temu, w którą stronę rosną współrzędne na rysunku (ćwiartka kierunku).

Odpowiedzi błędne reprezentują typowe pomyłki:

  • Warianty z innym kątem (np. 66,9557g) są niepoprawne, jeśli nie jest to kierunek 1001→1002 odczytany z rysunku. Zmiana α zmienia oba przyrosty, więc to nie jest drobna różnica rachunkowa.
  • Warianty z "−" przy obu składowych (lub niezgodnymi znakami) odpowiadają sytuacji, w której wektor byłby skierowany przeciwnie (jakby liczyć 1002→1001) albo w inną ćwiartkę. To błąd interpretacji zwrotu linii lub osi układu.
  • Warianty z poprawnym kątem, ale złymi znakami, są częste, gdy ktoś mechanicznie przepisuje wzór bez sprawdzenia, czy od punktu 1001 do 1002 X i Y powinny rosnąć czy maleć.

Wskazówka egzaminacyjna: zawsze wykonaj szybki "test zdrowego rozsądku" — wyobraź sobie, w którą stronę na szkicu leży punkt 1002 względem 1001 (prawo/lewo, góra/dół). To natychmiast podpowiada oczekiwane znaki dX i dY, zanim zaczniesz liczyć.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Stosuje się metodę przyrostów: najpierw liczysz dX = s·cos(α) i dY = s·sin(α), gdzie s to odległość, a α to kierunek. Potem dodajesz je do punktu znanego: X2 = X1 + dX, Y2 = Y1 + dY. Znaki zależą od zwrotu i ćwiartki kierunku.
To wynika z rozkładu wektora na składowe osiowe. Cosinus opisuje rzut wektora na oś X, a sinus rzut na oś Y. Jeśli zamienisz funkcje miejscami, otrzymasz przyrosty "przekręcone", co da błędne położenie punktu, nawet przy poprawnej odległości.
Litera g oznacza grady (gon), czyli jednostkę miary kąta często spotykaną w geodezji. Pełny kąt to 400g. W zadaniach egzaminacyjnych ważne jest, by nie traktować wartości w gradach jak stopni, bo wtedy sin i cos dadzą inne wyniki.
Zależą one od tego, czy przejście z punktu 1001 do 1002 powoduje wzrost czy spadek współrzędnych X i Y. Najpierw oceń na rysunku, czy 1002 leży "na prawo/lewo" oraz "wyżej/niżej" od 1001. Dopiero potem zapisuj dX i dY z właściwymi znakami.
Tak, to częsta pomyłka. Odwrócenie zwrotu wektora zmienia znaki przyrostów (dX i dY przechodzą na przeciwne). Dlatego zawsze sprawdzaj, od którego punktu startujesz w obliczeniach oraz czy w zapisie końcowym dodajesz przyrosty do właściwego punktu bazowego.
Zrób kontrolę jakości na poziomie znaków i kierunku: jeśli na szkicu punkt 1002 jest np. na prawo i trochę powyżej 1001, to oczekujesz dX > 0 i dY > 0. Gdy w wybranej odpowiedzi wychodzi "−, −", to prawie na pewno zwrot lub ćwiartka zostały źle przyjęte.
Najczęściej: (1) zamiana sin i cos, (2) złe znaki przy dX/dY przez pominięcie ćwiartki, (3) użycie złego kąta z rysunku (np. kierunku innego odcinka), (4) potraktowanie gradów jak stopni. Każdy z tych błędów przesuwa punkt w inne miejsce.
Gdy zakładasz osnowę roboczą lub wyznaczasz punkty realizacyjne metodą biegunową: znasz stanowisko (punkt o znanych współrzędnych), mierzysz kierunek i odległość do nowego punktu, a następnie obliczasz jego współrzędne. To podstawowy etap opracowania pomiarów terenowych.
Nie zawsze. Jeśli kalkulator lub oprogramowanie ma tryb gradów (gon), możesz liczyć bezpośrednio. Zamiana jest potrzebna tylko wtedy, gdy narzędzie liczy w stopniach/radianach. Na egzaminie częściej sprawdza się poprawny zapis działań i dobór znaków niż samo przeliczenie jednostek.
Ćwicz schemat: odczytaj s i α z rysunku → ustal ćwiartkę → zapisz dX i dY → dodaj do (X1, Y1) → wykonaj kontrolę znaków. Rozwiązuj zadania z różnymi zwrotami i wartościami kątów w gradach, aby uniknąć automatycznych pomyłek sin/cos.
info

Statystycznie 38% uczniów zna prawidłową odpowiedź. bardzo trudne

Według specjalistów z branży: "Współrzędne punktu 1002 oblicza się przez dodanie do współrzędnych punktu 1001 przyrostów: dX = s·cos(α), dY = s·sin(α), gdzie s to odległość, a α to kierunek (w gradach) z rysunku."

Materiały:

  • Podręczniki z geodezji ogólnej i geodezji inżynieryjnej (działy: azymuty, przyrosty współrzędnych, obliczenia w płaszczyźnie)
  • Zbiory zadań z obliczeń geodezyjnych (współrzędne z kierunku i odległości)
  • Notatki/ściągi z przeliczeń jednostek kątowych (g–°) i interpretacji ćwiartek

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego