Wynagrodzenie brutto jest punktem wyjścia do obliczeń na liście płac, ale podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne nie jest równa brutto. Dla pracownika etatowego ustala się ją jako:
podstawa składek społecznych − składki społeczne finansowane przez pracownika.
Na przedstawionym fragmencie listy płac widnieje:
- Podstawa wymiaru składek ubezpieczeń społecznych: 3 200,00 zł
- Razem składki społeczne finansowane przez ubezpieczonego: 438,72 zł (suma emerytalnej, rentowej i chorobowej)
Dlatego poprawna podstawa zdrowotna wynosi: 3 200,00 zł − 438,72 zł = 2 761,28 zł.
Odpowiedź "3 088,75 zł" może wynikać z błędnego potraktowania innych potrąceń lub pomylenia podstaw z obliczeniami podatku. Odpowiedź "3 200,00 zł" jest typowym skutkiem pominięcia faktu, że składka zdrowotna nie jest liczona od pełnego brutto, tylko od kwoty pomniejszonej o składki społeczne pracownika. Odpowiedź "2 650,03 zł" sugeruje nieprawidłowe odjęcie elementów, które nie wpływają na podstawę zdrowotną.
Ważna wskazówka egzaminacyjna: koszty uzyskania przychodu służą do ustalania podstawy opodatkowania, a nie podstawy składki zdrowotnej. Dlatego nie należy ich odejmować na etapie wyznaczania podstawy zdrowotnej. Zachowanie właściwej kolejności (brutto → składki społeczne pracownika → podstawa zdrowotna → składka zdrowotna) pozwala uniknąć większości błędów rachunkowych.