W zadaniu trzeba wykonać dwa kroki: (1) wybrać z tabeli tylko te pozycje, które są surowcami podrobowymi, a następnie (2) przeliczyć je proporcjonalnie na masę planowanej partii.
Krok 1: identyfikacja surowców podrobowych
W przetwórstwie mięsa do podrobów zalicza się narządy wewnętrzne (np. wątrobę) oraz niektóre części nietuszowe, w tym elementy głowy. Z tabeli jako podrobowe należy więc ująć:
- wątrobę wieprzową: 25 kg na 100 kg wyrobu,
- maski i mięso z głów wieprzowych: 35 kg na 100 kg wyrobu.
Razem daje to 25 + 35 = 60 kg podrobów na 100 kg produktu.Pozycja "kasza manna" jest dodatkiem roślinnym, więc nie wchodzi do surowców podrobowych. Z kolei "podgardle" jest elementem tuszy (część szyjno‑karkowa), a nie podrobem, dlatego również nie powinno być wliczane do masy surowców podrobowych.
Krok 2: przeliczenie na 300 kg
Receptura jest podana na 100 kg. Dla 300 kg stosuje się mnożnik: 300/100 = 3. Zatem masa surowców podrobowych wynosi: 60 kg × 3 = 180 kg.
Dlaczego pozostałe wyniki są nieprawidłowe?
- "75 kg" wynika z policzenia wyłącznie wątroby (25×3) i pominięcia masek i mięsa z głów, które też są podrobami.
- "60 kg" to wartość z receptury na 100 kg wyrobu; nie została przeliczona na 300 kg.
- "25 kg" to ilość wątroby dla 100 kg wyrobu (albo błędne odczytanie tabeli), bez przeliczenia i bez uwzględnienia pozostałych podrobów.
Na egzaminie warto zawsze najpierw podkreślić w tabeli te składniki, które spełniają kryterium z polecenia (tu: podroby), a dopiero potem wykonywać działania rachunkowe.
