Wskazanie suwmiarki noniuszowej odczytuje się zawsze w dwóch krokach, a następnie sumuje:
- Skala główna – najpierw sprawdza się, na jakiej wartości w mm znajduje się zero noniusza (krawędź "0" na suwaku). Odczytuje się pełne milimetry, a czasem także 0,5 mm (zależnie od typu podziałki).
- Noniusz – następnie wyszukuje się tę kreskę noniusza, która najdokładniej pokrywa się z kreską na skali głównej. Numer tej kreski mnoży się przez wartość działki noniusza (np. 0,02 mm lub 0,05 mm – zależnie od narzędzia/rysunku).
Ostateczny wynik to: wskazanie skali głównej + wskazanie noniusza. W tym zadaniu poprawną odpowiedzią jest "102,20 mm", co oznacza, że na skali głównej odczytano 102 mm, a z noniusza 0,20 mm.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "12,20 mm" i "10,22 mm" sugerują błąd rzędu wielkości: pominięcie setek milimetrów lub odczyt z niewłaściwego miejsca skali (często efekt nieuwagi i złej kontroli położenia zera noniusza).
- "100,22 mm" miesza dwie typowe pomyłki: zaniżenie pełnych milimetrów (odczyt 100 zamiast 102) oraz niekonsekwentną część ułamkową (0,22 zamiast 0,20), co bywa skutkiem błędnego wskazania kreski pokrywającej się na noniuszu.
Wskazówka egzaminacyjna: po odczycie zawsze zrób szybki "test sensowności" – czy liczba pasuje do położenia suwaka (czy widać, że zero noniusza jest tuż za 102 mm, a nie w okolicach 10–12 mm). To często pozwala wychwycić przestawiony przecinek lub pomyłkę w pełnych milimetrach.
