W tego typu zadaniu sprawdza się umiejętność obmiaru robót nawierzchniowych oraz czytania dokumentacji rysunkowej. Warstwa ścieralna z betonowej kostki brukowej jest zwykle rozliczana powierzchniowo, czyli w jednostkach m2.
Krok 1: odczyt z przekroju
Najpierw należy z przekroju poprzecznego drogi odczytać szerokość części wykonanej z kostki brukowej. Ważne jest, aby brać pod uwagę wyłącznie tę strefę, która jest opisana jako nawierzchnia z kostki (warstwa ścieralna), a nie elementy sąsiednie. Typowy błąd to doliczanie krawężników, opasek, poboczy lub innych pasów, które są narysowane w przekroju, ale nie należą do obmiaru tej warstwy.
Krok 2: przeliczenie jednostek
Jeśli szerokość na rysunku podano w centymetrach lub w postaci sumy kilku odcinków, trzeba ją przeliczyć do metrów i upewnić się, że dotyczy dokładnie kostki brukowej. Brak kontroli jednostek jest jedną z najczęstszych przyczyn błędów.
Krok 3: obliczenie pola
Obmiar powierzchni liczymy ze wzoru: P = L × b, gdzie L to długość odcinka (tu 250 m), a b to odczytana szerokość warstwy ścieralnej w metrach. Otrzymany wynik podaje się w m2 i dopasowuje do zapisu w odpowiedziach (zwykle z dwoma miejscami po przecinku).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 146,50 m2 i 135,00 m2 sugerują przyjęcie zbyt małej szerokości (np. tylko fragmentu pasa z kostki) albo pomyłkę w jednostkach (np. odczyt w cm potraktowany jak m lub odwrotnie).
- 975,00 m2 wskazuje na przyjęcie zbyt dużej szerokości, często przez doliczenie elementów nienależących do warstwy ścieralnej lub przez błędne zsumowanie kilku stref przekroju.
Wskazówka egzaminacyjna: zanim wykonasz mnożenie, zapisz na brudno odczytaną szerokość wraz z jednostką i dopisz krótko "tylko kostka". To zmniejsza ryzyko doliczenia elementów, które nie powinny wejść do obmiaru.
