Rozpoznanie elementu na rysunku opiera się na cechach charakterystycznych tarcz stosowanych w enkoderach optycznych.
Odpowiedź "enkodera inkrementalnego." jest właściwa, gdy widoczna jest tarcza z jedną podstawową podziałką (regularnie powtarzające się pola/szczeliny). Taka geometria służy do wytwarzania impulsów, które są następnie zliczane w celu wyznaczenia przemieszczenia kątowego oraz (po przeliczeniu w czasie) prędkości. W praktyce tarcze inkrementalne mogą mieć też osobny znacznik odniesienia (tzw. indeks), ale kluczową ideą jest powtarzalny, jednakowy podział.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "sprzęgła magnetycznego." Sprzęgło magnetyczne jest elementem przeniesienia momentu (napędu) wykorzystującym oddziaływanie pola magnetycznego. Jego typowe części to magnesy, tarcze/połówki sprzęgła i szczelina robocza, ale nie jest to tarcza pomiarowa z podziałką do generowania impulsów odczytowych.
- "prądnicy tachometrycznej." Prądnica tachometryczna (tachogenerator) jest źródłem sygnału proporcjonalnego do prędkości obrotowej (napięcie/SEM zależne od obrotów). Konstrukcyjnie przypomina małą prądnicę (wirnik, stojan, komutator lub układ bezszczotkowy), a nie tarczę z podziałką optyczną.
- "enkodera absolutnego." Enkoder absolutny koduje położenie w sposób bezpośredni: tarcza ma zwykle wiele współśrodkowych ścieżek tworzących kod (np. binarny/Gray’a), dzięki czemu po włączeniu zasilania można odczytać pozycję bez zliczania impulsów od zera. Jeśli na rysunku widać jednorodny, równy podział bez wielościeżkowego kodu, bardziej pasuje to do enkodera inkrementalnego.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj różnicy "impulsy i zliczanie" (inkrementalny) kontra "wielościeżkowy kod pozycji" (absolutny). Jeśli element wygląda jak część prądnicy lub sprzęgła, to najpewniej nie jest tarczą enkodera.
