Szkic inwentaryzacyjny to opracowanie rysunkowe, którego głównym celem jest odwzorowanie stanu istniejącego (tego, co realnie jest w terenie/na obiekcie) na podstawie oględzin i/lub pomiarów. W praktyce budowlanej taki szkic bywa punktem wyjścia do planowania robót (np. przy przebudowie, naprawach, ocenie zgodności wykonania) albo do sporządzenia dalszej dokumentacji.
Określenie "architektoniczno-budowlany" odnosi się do dokumentacji projektowej o charakterze formalnym i projektowym. Tego typu opracowanie nie jest zazwyczaj nazywane "szkicem" w sensie uproszczonego zapisu stanu istniejącego, tylko elementem projektu o zdefiniowanej strukturze i zakresie.
Określenie "koncepcyjny" sugeruje przedstawienie zamierzenia lub wariantów rozwiązań (co ma powstać), często w formie uproszczonej. To inny cel niż inwentaryzacja: koncepcja nie musi odzwierciedlać rzeczywistego, zmierzonego stanu, tylko ideę projektu.
Określenie "roboczy" (rysunek roboczy/wykonawczy) kojarzy się z dokumentacją bezpośrednio wspierającą wykonanie prac: wymiarami, detalami i jednoznacznymi wskazaniami technologiczno-materiałowymi. Jest to zwykle dokument bardziej sformalizowany niż szkic, a jego funkcją jest prowadzenie robót, a nie opis stanu istniejącego.
Na egzaminie warto patrzeć na intencję rysunku: czy pokazuje to, co jest (inwentaryzacja), czy to, co ma być (koncepcja/projekt), oraz czy zawiera cechy typowe dla wykonawstwa (rysunek roboczy). Takie rozróżnienie pomaga poprawnie dobierać dokumenty podczas robót zbrojarskich i betoniarskich.
