W dokumentacji budowlanej spotyka się różne rodzaje planów, które różnią się celem i zakresem informacji. Plan orientacyjny ma przede wszystkim umożliwić szybkie określenie, gdzie znajduje się teren inwestycji w szerszym kontekście (np. w obrębie miasta/gminy, względem głównych dróg lub charakterystycznych punktów). Taki plan bywa "przeglądowy" i nie musi zawierać precyzyjnych danych potrzebnych do tyczenia obiektu.
Odpowiedź "sytuacyjny" dotyczy planu, którego zadaniem jest pokazanie usytuowania obiektu i elementów na działce oraz relacji do otoczenia w sposób bardziej szczegółowy niż plan orientacyjny. Uczniowie często mylą go z planem orientacyjnym, bo oba mogą przypominać mapę, ale plan sytuacyjny ma zwykle większą szczegółowość w obrębie działki.
Odpowiedź "realizacyjny" kojarzy się z rysunkami przeznaczonymi bezpośrednio do wykonania robót (np. w terenie lub na stanowisku), gdzie liczą się informacje praktyczne do realizacji. Taki plan/rysunek będzie nastawiony na wykonawstwo, a nie na ogólną lokalizację.
Odpowiedź "zagospodarowania terenu" odnosi się do opracowania pokazującego rozmieszczenie elementów zagospodarowania (np. obiekty, dojścia, dojazdy, sieci, zieleń) na terenie działki. To także plan bardziej "projektowy" i szczegółowy w skali działki, a nie tylko orientacyjny.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli rysunek ma charakter przeglądowy i służy głównie do znalezienia miejsca inwestycji w terenie, wybór kieruje się w stronę planu orientacyjnego. Gdy widać detale działki i rozmieszczenie elementów – częściej będzie to plan sytuacyjny lub zagospodarowania terenu.
