KWALIFIKACJA BUD14 + BUD15 - STYCZEŃ 2023

PYTANIE NR 37.
Powierzchnia wykładziny dywanowej zaznaczonej na rysunku kolorem pomarańczowym wynosi
Ilustracja przedstawia plan pomieszczenia z zaznaczoną na pomarańczowo powierzchnią wykładziny dywanowej.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Aby obliczyć pole wykładziny, należy odczytać z rysunku wymiary obszaru zaznaczonego na pomarańczowo, podzielić go na proste figury (np. prostokąty), policzyć ich pola i je zsumować, ewentualnie odjąć pola "wycięć". Poprawny wynik obliczeń wynosi 4,0 m2.

Pełne wyjaśnienie:

W tego typu zadaniach kluczowe jest, że pole powierzchni zaznaczonej na rysunku rzadko jest jedną prostą figurą. Najpewniejszą metodą jest rozbicie kształtu (np. w kształcie litery L lub z wnęką) na kilka prostokątów, których wymiary można jednoznacznie odczytać z rysunku.

Krok 1: odczyt danych. Odczytaj długości boków obszaru pomarańczowego. Jeżeli wymiary są podane w centymetrach, przelicz je na metry przed obliczeniami (albo licz w cm i na końcu przelicz cm2 na m2), aby uniknąć pomyłek jednostek.

Krok 2: podział na figury proste. Poprowadź pomocnicze linie podziału tak, aby powstały prostokąty (lub kwadraty). Dla każdego z nich licz pole ze wzoru: P = a · b.

Krok 3: sumowanie i odejmowanie. Jeżeli kształt ma "wycięcie", to najłatwiej policzyć pole dużego prostokąta obejmującego całość i odjąć pole brakującej części. Alternatywnie można zsumować pola kilku mniejszych prostokątów tworzących zaznaczony obszar.

Dlaczego 4,0 m2 jest poprawne? Po prawidłowym rozbiciu figury i wykonaniu działań arytmetycznych (z właściwymi jednostkami) suma pól odpowiada 4,0 m2.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

  • 3,5 m2 – typowy wynik po pominięciu jednego z fragmentów zaznaczenia lub po błędnym odjęciu zbyt dużego "wycięcia".
  • 2,5 m2 – często wynika z policzenia tylko jednej części figury (np. jednego prostokąta) albo z błędnego przeliczenia jednostek powierzchni.
  • 5,0 m2 – zwykle pojawia się, gdy doliczy się obszar niezaznaczony na pomarańczowo lub potraktuje się całość jako większy prostokąt bez odjęcia wnęki.

Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniu sprawdź wynik "na zdrowy rozsądek" porównując go z polem prostokąta o wymiarach skrajnych z rysunku: pole zaznaczenia nie może być większe niż pole figury obejmującej cały obrys.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Obmiar powierzchni to wyznaczenie pola danego elementu (np. posadzki) w metrach kwadratowych. Robi się go przez odczyt wymiarów z projektu/rysunku lub pomiar w terenie, a potem obliczenie pola figur prostych i zsumowanie wyników. To podstawa do określenia ilości materiału i rozliczeń.
Najprościej podziel figurę na dwa prostokąty i zsumuj ich pola albo policz pole dużego prostokąta "obejmującego" całość i odejmij pole brakującej wnęki. Zawsze zapisuj wymiary z jednostkami i upewnij się, że odejmujesz tylko obszar, którego faktycznie nie ma.
Bo wzór P = a·b działa dla każdej jednostki, ale wynik zmienia się kwadratowo. Gdy wstawisz długości w cm, otrzymasz cm2, a nie m2. Częsty błąd to przepisanie liczby bez przeliczenia. Bezpiecznie jest zamienić cm na m przed obliczeniami.
Najczęściej: pominięcie jednego fragmentu zaznaczenia, doliczenie pola niezaznaczonego, złe odjęcie wnęki, nieuwaga w odczycie wymiarów oraz błędne przeliczenie jednostek. Pomaga narysowanie podziału na prostokąty i kontrola, czy suma pól "ma sens" względem obrysu.
Porównaj wynik z polem prostokąta o wymiarach skrajnych obejmującego cały obrys figury – pole zaznaczenia nie może być większe. Możesz też oszacować w pamięci: np. 2 m × 2 m to 4 m2. Jeśli Twoje pole jest dużo większe lub mniejsze, wróć do rysunku.
Tak, to często najszybsza metoda. Liczysz pole dużej figury bazowej (zwykle prostokąta), a potem odejmujesz pola fragmentów, które nie należą do zaznaczonego obszaru. Warunek: musisz jednoznacznie znać wymiary tych wycięć i nie pomylić, co jest "wewnątrz", a co "poza" zaznaczeniem.
Dziel na prostokąty, gdy kształt ma kilka załamań i łatwiej odczytać wymiary poszczególnych części niż wyznaczyć wymiary jednego dużego prostokąta i wnęk. Podział zmniejsza ryzyko pomyłki w znakach (plus/minus) i ułatwia kontrolę każdego fragmentu.
W praktyce pomaga w obmiarze i planowaniu: liczeniu powierzchni deskowania, izolacji, pielęgnacji betonu (np. folią), a także w rozliczaniu robót i zamówieniach materiałów. Choć zadanie może dotyczyć posadzki, ta sama metoda liczenia pól jest używana przy wielu robotach na budowie.
Najczęściej tak, gdy mowa o powierzchniach (posadzki, deskowania, izolacje). Czasem w dokumentacji spotkasz dm2 lub cm2 w detalach, ale w kosztorysach i zestawieniach materiałów standardem jest m2. Ważne, by końcowy wynik był w jednostce wymaganej w zadaniu.
Ćwicz rozbijanie figur złożonych na prostokąty, przeliczanie jednostek i szybkie obliczenia P = a·b. Rozwiązuj zadania na rzutach pomieszczeń i elementów budowlanych, zapisując każdy krok. Na egzaminie zawsze rób szkic podziału i kontrolę wyniku przez oszacowanie.
info

Statystycznie 65% uczniów zna prawidłową odpowiedź. średnie

Według specjalistów z branży: "Poprawny wynik obliczeń wynosi 4,0 m2."

Źródła:

  • https://pl.wikipedia.org/wiki/Pole_figury_p%C5%82askiej - dostęp 2026-02-18
  • https://pl.wikipedia.org/wiki/Prostok%C4%85t - dostęp 2026-02-18

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne z obmiaru robót budowlanych (dział: pola powierzchni, jednostki)
  • Powtórzenie geometrii płaskiej: pola figur i przeliczanie jednostek
  • Zestawy zadań z obliczania pól figur złożonych na rzutach

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego