Rekultywacja terenów pogórniczych obejmuje działania prowadzące do przywrócenia wartości użytkowych i przyrodniczych obszaru po eksploatacji. W praktyce często wyróżnia się część techniczną (kształtowanie rzeźby terenu, skarp, odwodnienie, stabilizacja) oraz część biologiczną (przygotowanie warunków dla roślin i wprowadzenie roślinności).
W opisie zadania występują czynności typowo "przyrodnicze" i agrotechniczne: nawożenie mineralne poprawia zasobność podłoża, kultywatorowanie spulchnia i miesza warstwę przypowierzchniową, a obsiew traw i zadrzewienie wprowadzają okrywę roślinną. To właśnie zestaw takich działań jest charakterystyczny dla rekultywacji biologicznej, bo jej celem jest uruchomienie procesów glebowych i trwałe zadarnienie/zalesienie, co ogranicza erozję skarp zwałowiska i poprawia stabilność powierzchni.
Odpowiedź "technicznej" byłaby właściwa, gdyby opis dotyczył np. profilowania skarp, budowy dróg technologicznych, wykonania rowów odwadniających czy umocnień. Sama obecność słowa "skarpy" nie przesądza więc o typie rekultywacji – decyduje rodzaj czynności.
Odpowiedzi "podstawowej" i "przygotowawczej" mogą kusić, bo brzmią jak etapy prac, ale nie odpowiadają wprost powszechnie rozumianemu podziałowi na działania techniczne i biologiczne, a opis jednoznacznie wskazuje na wprowadzanie roślinności oraz poprawę właściwości podłoża.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawiają się wysiewy, nasadzenia, nawożenie lub zabiegi uprawowe – najczęściej chodzi o część biologiczną rekultywacji.
